De Nieuwsbrief

VH-RBF (6): "Rocking Boat" Flight

2006-09-22T00:05:00.000+10:00

Omdat we een fikse trip voor de boeg hebben, was het plan om bij zonsopgang te tanken en op te stijgen. Nu moeten we eerst nog onze rekening vereffenen en brandstof vinden. Nick's telefoon antwoordt niet. De motelbazin geeft ons een lift en onderweg kruisen we Nick, onderweg naar ons. Samen gaan we naar de brandstofman die ook dubbelloopt als C.P.’s ondergrondse boekhandelaar. Hij vertelt dat we gewoon met een tankkaart brandstof kunnen krijgen op de luchthaven en er verder geen interventie nodig is.

Na een copieus ontbijt wijst Nick ons geld af. Integendeel geeft hij ons twee versgebakken Griekse broden mee. Het blijkt immers dat hij niet alleen Coober Pedy’s meest succesvolle restaurant runt, hij heeft ook een bakkerszaak waar hij om 4.30 de eerste broden de oven inschiet. Hoewel we nu ruim twee uur op het schema achterlopen, wil Nick nog even een omweg maken via Crocodile Harry en we kunnen het hem onmogelijk kwalijk nemen.

In een stoel bij de ingang, omringd door smakeloze maar onschuldige seks-relikwieën, zit een magere, kwetsbare bejaarde Duitser in een ouwe schommelstoel. Hij bevestigt krakend van trots het gerucht dat zo’n vijfentwintighonderd maagden ooit van zijn goede zorgen gebruik maakten. Na ons blitzbezoek door de tunnels van zijn ondergrondse pandemonium besluiten we dat dit inderdaad niet in ons reisplan had mogen ontbreken. Anderzijds zouden we hier zeker ook nooit langer dan tien minuten willen doorbrengen.

Wanneer we bij de luchthaven van Nick afscheid nemen, voelt het of we een vriend van jaren achterlaten. En toch is hij is al die tijd een man van bijzonder weinig woorden gebleven. Maar hij heeft ons Coober Pedy getoond zoals niemand het in minder dan vierentwintig uur ooit zal leren kennen.

We verlossen de Cessna, tanken brandstof, houden een van onze onweerstaanbaar onnozele poseer-fotosessies en kiezen het luchtruim. Tijdens het ontbijt hadden we onze vlucht al gepland. De militaire sector is niet actief en vanwege de lange trip kiezen we voor de kortste weg, dwars doorheen een stukje van het verboden gebied.

Het late vertrek begint ons al snel parten te spelen als blijkt dat er niet alleen een stevige wind staat maar ook hevige turbulentie kolkt in elke luchtlaag van de grond tot 7500 voet. De Cessna voelt als een cocktail-shaker op speed. We proberen even nog hoger te gaan maar na vijf minuten als een plastic speeltje op een woeste oceaan te worden heen en weergeschud laten we dat idee varen.

Gelukkig is het traject oogverblindend mooi. Rode woestijn, dan weer wilde geel-bruin-witte lijnpatronen, kleine boompjes in alle groenschakeringen schaars uitgedruppeld over een helrode vlakte. Dan besluit Stijn om het toestel te crashen.

Tenminste, dat is wat de luchtverkeersleiders zouden zien op de radar als we de hoogte-verklikker op de transponder niet hadden afgezet voor onze duik van 3500 voet MSL naar zo'n 50 voet boven de grond. Boompjes en struiken scheren onder en naast ons voorbij en 'kussen het landingsgestel'. Als het plan was om kangoeroes te zien, dan hebben we gefaald. En alsof de adrenaline nog niet rijkelijk genoeg stroomde, trekt Stijn plots fors op en jaagt een G of twee, drie door ons lijf. "Geez, man! Easy on the G's!" Ik heb net geen braakneiging maar het bloedtekort in mijn hersenen voelt niet echt prettig. Stijn is een galant piloot en hij houdt het verder allemaal erg beschaafd.

Het terrein wordt ruiger en de lucht turbulenter in de buurt van de grens tussen South-Australia en het Northern Territory. Soelaas komt er in de vorm van: Mount Conner. Van op een afstand wordt deze berg vaak ten onrechte herkend als Ayers Rock, die een eind verder naar het Noord-Oosten ligt. Vanaf nu speuren we de horizon af, met de GPS ingesleuteld op de coordinaten van de rode steen. Op niet minder dan 69Nm of zo'n 127Km zien we de eerste glimp. Omdat turbulentie ons lager stuurt, verdwijnt Ayers Rock opnieuw achter de horizon en zo is weer bewezen dat de aarde rond is.

Na onze landing op de luchthaven van Ayers Rock blijkt er geen ontsnappen aan de toeristenval en voor we het weten, betalen we $220 voor de goedkoopst beschikbare hotelkamer in een vakantiedorp beheerd door Voyages, een keten die de mooiste plekjes in Australie monopoliseert. Een arrogante receptioniste vindt dat ik opgetogen moet zijn omdat deze kamer normaal het dubbele kost. Er is geen werkloosheid in Australie en er staat wellicht geen rij wachtenden om haar McJob over te nemen aan hetzelfde hongerloon dat Voyages haar betaalt. Wat erger is: we hebben olie nodig voor het vliegtuig en een chauffeur om ons voor zonsopgang naar de luchthaven te brengen. Er zijn geen taxi's in Ayers Rock en we willen niet wachten om dit oord te verlaten tot het eerste vee in bussen wordt afgevoerd. We willen ook The Rock zien bij het gouden licht van de dageraad.

De kamer van $400 die we voor $200 kregen, stinkt. Een kordaat telefoontje met het management en even later verhuizen we. Eindelijk een positief punt: Vodafone heeft hier een netwerk, zodat ik met mijn GSM kan bellen. Terwijl ik het thuisfront gerust stel dat me nog steeds niets is overkomen, sluit Stijn vriendschap met een helicopterpiloot die ons vliegtuigolie en een ochtendritje belooft. Bij het avondeten vieren we Stijns succes en we halen herinneringen op. Die gaan maar liefst zestien jaar terug...

In september 1990 ging ik met veel ideologische tegenzin het leger in. Geen vier jaar later werd de dienstplicht afgeschaft. Pech? Nope. George Bush Sr. zorgde er voor dat het een onvergetelijk jaar werd en ik maakte twee vrienden voor het leven: Michel en Stijn.

Michel Ronsmans was toen al video-monteur en hij heeft zich intussen gevestigd als een van Vlaanderens beste en meest gerespecteerde montage-bedrijven: Studio Jack The Cutter. Michel hielp in 2002 mijn eerste kortfilm LOVESONG financieren.
Stijn Van der Veken draait als cameraman in de absolute top van Belgie. Hij heeft een eigen HD-TV camera en is nu in de markt voor een Arri 35mm filmcamera. Hier in Australia is dat buitengewoon ongewoon. En omdat Stijns passie voor het vliegenieren nog groter is dan de mijne, viel ik dus met mijn gat in de boter toen hij me enkele maanden geleden opbelde met de vraag om te co-piloteren.

Bij een six pack Coopers en een krat of vijf Crowns maken we al plannen om het volgende werelddeel te veroveren.

(Klik op de foto beneden voor het hele album:)

RBF 22 September 2006

VH-RBF (5): Rescued By Friend

2006-09-21T13:14:00.000+10:00

07.45am - Stilte. Geen generator. Dus geen stroom. Met het ontbijt aangekondigd voor 8am wordt dat wel krap. Het geronk in de andere kamer komt van Stijn, dus na douchen en inpakken ga ik op verkenning langs de landingsbaan achter de pub waar de eerste Cessna al opstijgt. Overal liggen relikwieën van industriële archeologie: een achtergelaten bulldozer, een ouwe trein-lorrie, lege olieblikken, de karkas van een schoolbus. Dit is de outback van Mad Max.

Een half uur later is er nog altijd geen beweging en de ontbijtzaal (gisteravond de dinner-zaal) is op slot. Ik vraag een man die aan een vrachtwagen zit te prutsen en hij wijst me een geheime toegangsdeur tot de pub. Binnen schrik ik al even erg als de gastvrouw zelf want ze heeft geen tijd gehad voor make-up. Ze verontschuldigt zich en belooft ons dat er binnen vijf minuten koffie is en verse melk.

Intussen verschijnt Stijn, die de zesentwintig Crowns van gisteravond probleemloos verwerkt heeft. De gastvrouw verontschuldigt zich opnieuw wanneer we onze tafel in dezelfde staat vinden waarin we ze gisteravond achterlieten. We krijgen oploskoffie en langzaam ontdooiende melk. Bruin brood is er niet maar Stijn krijgt wel kaas op zijn brood, ook al staat die niet op het menu.

Met de Airservices-telefoonkaart bestellen we weerbericht en NOTAMS (Berichten voor Vliegeniers) voor de sectoren waar we vandaag doorheenvliegen en binnen de kortste keren zetten we koers naar Lake Eyre. Het zoutmeer ziet er uit als een onmetelijke ijsvlakte. Stijn droomt er van om dit avontuur in Alaska over te doen. Omdat een noodlanding op het meer niet kan vanwege de fragiele toplaag en het water daaronder, volgen we de rand.

Onlangs vertelde een Amerikaanse vriend hoe hij argeloos met zijn prive-vliegtuigje rondvloog toen een barse radiostem hem plots kordaat uit het luchtruim praatte nadat de militaire zone waar hij doorheen vloog zonder waarschuwing geactiveerd was. Onderweg van Lake Eyre naar Coober Pedy naderen we de militaire sector van Woomera.

Woomera is een afgelegen, onaantrekkelijke woestijngemeente die in de afgelopen jaren vaak in de belangstelling stond vanwege een reeks crapuleuze regeringsblunders rond politieke vluchtelingen die er in ‘detention centres’ weggestopt werden in afwachting van de behandeling van hun dossiers. Het militaire domein is met zijn 127,000km2 (de omvang van Engeland) het grootste testgebied ter wereld. Hoewel het militaire luchtruim volgens de berichten vandaag niet actief is, blijven we gemakkelijkshalve toch uit de buurt.

Wat ik van Coober Pedy (“Cuba Pidi”) had gehoord, klonk nooit aantrekkelijk maar altijd intrigerend. Het is een mijn-gemeenschap die helemaal draait rond het ontginnen van opaal. In de afgelopen jaren ging de welstand er gevoelig achteruit en ik verwacht geen optismistische sfeer. Wie spreekt van Coober Pedy, denkt aan de ondergrondse huizen, uitgehouwen in de stenige ondergrond ter bescherming tegen het onverbiddelijke klimaat. ‘s Winters daalt de temperatuur tot het vriespunt en in hartje zomer halen ze makelijk veertig graden en hoger. Ondergronds blijft het zo’n twintig graden Celsius.
De wind zit fout en we verkiezen de grindstrook boven de asfaltbaan. Terwijl we taxiën, zien we hoe een hele bende passagiers van een regionale vlucht verwelkomd worden aan de tarmac. We verankeren de Cessna en stappen naar de uitgang. Iedereen is verdwenen. Geen levende ziel meer te bespeuren en de wind klinkt alsof hij door Sergio Leone geregisseerd is: de scharnier van het hekken piept ritmisch, het afdak kraakt en even verderop rollen er ‘tumbleweeds’ over de stoffige weg die aan de einder verdwijnt.

Onze enige redding is een afgeleefde telefooncel. Ik heb geen zin om net als in Alice Springs evenveel aan taxi’s te betalen als aan overnachting. Op het eerste gezicht lijken de alternatieven schaars. Mijn blik valt op een onooglijke sticker boven de openbare telefoon: “John’s Pizza Bar and Restaurant. Tel. 8672 5561”. De low-budget filmproducent in me wordt wakker en ik draai het nummer. Het is twintig over twaalf. “I have two questions. First: can I book a table for two?” Dat kan. “Next, we’re stuck here at the airport. Could anybody come and pick us up?” Stilte. Ik voel me een idioot. In Sydney zouden ze de hoorn op de haak gooien. “Alleen jullie getweeën?”.

Voor ik heb ingehaakt komt er een blijgezinde, ongeschoren Griek aangereden. Nick (“Nikolas”) rijdt ons niet alleen naar onze lunchtafel; hij adopteert ons voor de komende vierentwintig uur. Bovendien klopt de pizza-rekening niet: we hoeven amper de helft te betalen van wat we gegeten en gedronken hebben. Nick rijdt ons vervolgens naar het motel dat hij ons aanbeveelt: ondergronds, goed en goedkoop. We hoeven hem ‘s avonds maar op te bellen en hij komt ons weer afhalen. Ik verwacht elk ogenblik dat hij ons een revolver onder de neus duwt en ons een koffer met opalen aansmeert. Teveel films gezien. Coober Pedy heeft ook veel films gezien en het ruimteschip uit Pitch Black ligt ergens nog in de linkerbenedenhoek van een foto als herinnering aan die hoogdagen.

Nog kauwend op onze laatste hap worden we door Nick meegesleurd naar het Desert Cave Hotel, waar hij ons bier trakteert en zijn maten voorstelt. Achteraf neemt hij ons en een jong stel reisleiders in zijn auto mee met de belofte een ondergrondse Servische kerk te bezoeken. Nick heeft intussen enkele flessen wijn soldaat gemaakt en niemand in de auto is in staat om zonder wetsinbreuk een voertuig te besturen.

Nick scheurt door het stof van Coober Pedy, tot hij langs de weg een politie-voertuig ziet. Even vertraagt hij, dan stuift hij er als een bezetene van door. De politie zet de achtervolging in. Nick vertraagt weer, waarop de politie ons inhaalt en aan de kant gaat. Een duidelijk signaal. Nick gaat naast de politie-auto staan en opent zijn ruit. De agenten blijven in hun voertuig en laten eveneens de ruit zakken. Van achterin Nick’s auto kan ik het tafereel niet zien. Nick: “Explain to me, who is chasing who?”. Stilte. Vanuit het politievoertuig klinkt gelach: “Well we thought you were racing US? Where you going?”. Nick: “Taking this fellas to the underground church.” Agent: “Righdo! Take it easy.” Nick: “Have a good night!”.

Na het bezoek aan de Servische kerk keren we terug naar het restaurant, waar de kassa gesloten is. Nick zegt van ‘s ochtends te komen ontbijten en alles af te rekenen. Hoewel ons plan was om bij zonsopgang te vertrekken, stemmen we in en we lopen argeloos de nacht in.

Bij louter toeval vinden we het motel na twintig minuten. We beseffen dat we net zo goed de hele nacht hadden kunnen dolen.

(Klik voor het hele album:)

RBF 21 September 2006

VH-RBF (4): Reist Bijzonder Fijn

2006-09-20T23:56:00.000+10:00

Hoe laat is het? We verliezen ons besef van tijd. (Het helpt ook niet dat deze tijdzone een HALF uur achter loopt op Sydney, of GMT +9u30min) Dat zal ons parten spelen als blijkt dat we elke dag later opstijgen en meer turbulentie tegenkomen. Ik vergeet de ‘departure time’ te noteren en we vertrouwen voor de vlucht-duur op de mechanische meter in het vliegtuig.

Na een stevig ontbijt zie ik een glimp van de red-tailed black cockatoo. Hij bestaat. Nergens anders ter wereld zie je deze vogels en op de zwarkte market zijn ze $5.000 waard, aldus Ian. Volgens de BBC komen ze voor in zwermen tot 1000 vogels, andere bronnen beweren dat er nog maar 1000 resten en de vogel met uitsterven bedreigd is... Hoedanook, we plannen de volgende etappe van onze trip, via de warmwaterbronnen van Dalhousie Springs. Omdat het een natuurreservaat is, betalen we Ian alvast $30 vooruit zodat straks ter plaatse de ranger ons niet hoeft lastig te vallen.

Stijn taxiet het vliegtuig dichterbij zodat we niet het hele eind opnieuw moeten lopen met de bagage. Intussen landt de postbode, ook met een Cessna. Hier komt de post amper twee keer per maand. Onze gastheer Ian is door het dolle want hij ontvangt een postzak en een doos. Hij lijkt wel een Australische kerstman.

Wanneer we willen opstijgen, blijkt het neuswiel te zijn vastgelopen in verdroogde modder. Stijn graaft en ik film, een goeie taakverdeling. Even later zijn we onderweg naar een navigatiepunt dat we manueel in de GPS invoerden. Omdat het niet heel precies is, weten we niet hoever de bestemming op het scherm afwijkt van de eigenlijke landingsbaan. Veiligheidshalve speur ik de horizon af en ik vind het baantje in de verte op negen uur, we waren het dus bijna voorbij.

Behalve tergend veel vliegen en een verzengende hitte is er hier niet veel aantrekkelijks, tenzij je graag zwemt in groen algenrijk water boven de veertig graden Celsius. Omdat we vandaag drie etappes vliegen, brandstof nodig hebben en zoveel mogelijk turbulentie willen vermijden, vliegen we na een korte wandeling verder richting Oodnadatta.

De visuele navigatie loopt feilloos naast de GPS en brengt ons pal voor het onooglijke stadje met een naam als een vloek. Na de landing vragen we via de radio om brandstof en transport. Al snel verschijnt een knalroze Volvo met een jonge Duitser om ons te helpen met al onze verzoekingen. Na het tanken rijdt hij voor en in de achteruitkijkspiegel zie ik Stijn volgen in de Cessna.

De rooie draad duurt voort: de Pink Roadhouse serveersters blijken niet Slavisch maar Duits. In de buurt cirkelt een valk maar de kap zit op het fototoestel en ik verwens mezelf. We blijven in de Roadhouse rondhangen voor een licht maal en na en een lekkere rooie Coopers en veel watertjes voor Stijn, zoeken we onze Cessna op voor de vlucht naar William Creek.

Meteen na de landing ben ik getuige van de waanzinnigste radiocommunicatie tussen twee taxiënde vliegtuigen. Pilote 1: “Romeo Bravo Foxtrot, backtracking. Can you tell us where the pub is?” Pilote 2: “Keep going Romeo Bravo Foxtrot. Second taxiway to your left.” Pilote 1: “Thank you sir. Have a good flight.”

Over and out.

(Klik op de foto beneden voor het hele album:)

RBF 20 September 2006

VH-RBF (3): Ready, Belgian Fellas?

2006-09-19T14:29:00.000+10:00

08.37am – De locale Woolworths supermarkt. We kopen vijftien liter water, zeven liter cola en lichte, zoute snacks om hitte en droogte te trotseren. Zout, dus geen nood-stops wegens overvolle blazen. Daar was ik nl. als de dood voor. Maar de truc blijkt achteraf perfect te werken. Stijn daarentegen begint de dag met hmm... darmproblemen.

09.56am - Ilsa valt binnen met het vervolg van haar levensverhaal en dat van haar klanten van vanochtend. De afgunst in haar ogen bij het zien van ons vluchtplan verraadt dat we een goed traject gekozen hebben. Na eindeloos onderhandelen mogen we ons vliegplan uitprinten. Op gerecycleerd papier.

11.00am - Check Flight met Ilsa De Wolvin. Tegen Amanda's instructies ga ik toch mee aan boord, lichtjes verontrust wanneer Jack plots boven ons vliegt met een andere testpiloot. Wij zitten op 3.500ft (+/-1km) hoogte en zij op 5.000ft (1.6km), een veilige afstand ware het niet dat ik Jack eerder hoorde spreken van 'engine stall' (simuleren van motorpech) en 'spin recovery' (ongecontroleerd neerwaarts rondtollen en dan weer optrekken).

Stijn heeft het goed bekeken want het wordt al bij al een aangename vlucht ondanks lichte turbulentie. Hij is een kei van een piloot: ontspannen maar vastberaden en met een instinctief gevoelen voor veiligheid. Anderzijds was mijn argwaan niet ten onrechte: bij onze terugkeer horen we hoe Jack er in geslaagd is een andere, vrouwelijke piloot voor het eerst in haar carriere naar het braakzakje te doen grijpen tijdens zijn versie van de Check Flight. Stijn haalt opgelucht adem.

01.07pm - Wind uit het Noord-Noordoosten met een kracht van meer dan vijftien knopen. Rond de landingsbaan zien we dust devils: mini-tornados die het rode zand omhoogzuigen en kleine vliegtuigjes uit de lucht plukken. Geen goed idee om nu te vertrekken.

Op zoek naar een hap wandelen we 500m naar de koele Qantas-terminal. Een security-gorilla (m./v.) houdt een tekst voor de neus van een Japans meisje. De agente wordt bitsig wanneer de toerist niet aanneemt dat ze willekeurig is uitgepikt om afgetast te worden op zoek naar explosieven. In 1993 deden Japanse terroristen hier ergens een atoomproef in de woestijn. Hoewel haast niemand er toen wat van merkte en men pas vier jaar later een verklaring vond voor de woestijnbeving, trachten ze dat soort vrijbuiterij nu toch tot een minimum herleiden. Misschien heeft het ook wat te maken met 9/11.

04.37pm – De wind gaat liggen en we stijgen op. Nu we helemaal op onszelf zijn aangewezen, vraagt Stijn of ik nerveus ben. Niet echt. Maar dat zal snel veranderen. Navigatie zonder radiobakens blijkt lastiger is dan verwacht, ons eerste herkenningspunt zit niet in de gegevensbank van de GPS en Stijn drijft af van de koers die ik op de kaart had uitgestippeld. Daarbij komt nog dat de zon in een ijltempo naar de horizon zakt.

In een oogwenk zie ik plots een arend voorbijschieten, zwevend op de thermiek en vederen vingers aan de uiteinden van zijn enorme vleugelspan. We vliegen op ruim een kilometer hoogte en aan zo’n tweehonderd km per uur. De adrenaline schiet door mijn lijf. Stel je voor dat hij recht op onze propeller ingevlogen was. Dit is een heerlijk avontuur.

Maryvale, het laatste herkenningspunt ligt ver achter ons, de weg langs de rand van de bergrug hebben we uit het oog verloren en we scheren nu over de kammen in zuidwestelijke richting. Aan de overkant in de verte duikt een veld van rotsen op, met één duidelijk uitgesproken structuur recht voor ons. We vechten met het dilemma: we willen dit wel zien van dichtbij maar niet ten koste van brandstoftekort, een landing in het donker of andere nog onbekende ‘uitdagingen’.

We draaien snel-snel om Chamber’s Pillar heen om snel-snel weer de GPS-koers te onderscheppen. Het volgende navigatiepunt ligt op dezelfde lijn als onze eindbestemming dus we vliegen recht naar de landingsbaan. Hopelijk.

De zon kleeft nu vlak boven de horizon op vier uur maar nergens is al een teken van leven te bespeuren, laat staan een landingsbaan. Plots roept Stijn dat hij een ‘visual’ heeft. Een huis met twee landingsbaantjes. Geen windkous. Shit. We vliegen laag, inspecteren beide banen en kiezen willekeurig voor een baan omringd door laag geboomte. De ondergrond is rood en stoffig, zoals de hele woestijn om ons heen. Voordat we stilstaan, is de zon onder.

Stijn schakelt de motor uit en na een moment van volstrekte stilte, horen we in de verte het luid geroep van exotische vogels. ‘No visual’. We verankeren het vliegtuig en gaan op zoek naar levende wezens.

Een halve kilometer verderop vinden we een huis. Een gebaarde man in typische outback outfit (hoed, korte broek, hemd met korte mouwen en zware schoenen) komt ons tegemoet. Het is Ian, de gastheer. Zonder veel woorden toont hij onze kamer in een leeg kamphuis van zeven kamers met drie bedden elk. De voorzieningen zijn elementair maar schoon.

We gooien onze bagage af en volgen Ian naar de bar. Hier zijn we niet alleen: twee goed gezette Duitse meisjes hebben de bar al gevonden maar kunnen zich geen bier veroorloven. Ook financieel niet, zo blijkt tijdens hun telefoontje naar huis waar ze klagen over de kost van overleven in de outback. En ze vinden het te warm. Teveel vliegen ook. Eigenlijk vinden ze de woestijn maar niks. Hun terreinwagen is bovendien erg oncomfortabel. Stijn en ik hebben de neiging om te vragen wat hen hier in godsnaam naartoe bracht. We houden ons in en concentreren ons op de voorradige bieren.

Australië heeft schitterende wijnen maar kwa bieren blijft het huilen met de pet. Behalve de schitterende SMB-brouwerij met o.a. haar heerlijke Amber-bier heb ik in Sydney nog niet veel zaaks gevonden. Mijn dagelijkse pint is een bier dat gist op de fles, uit het zuid-australische assortiment van Coopers. Even hoop ik een nieuwe vriend gemaakt te hebben, wanneer ik merk dat Ian’s koelkast boordevol Coopers zit. Dan herinnert hij er me aan dat we een half uur geleden de zuid-australische grens zijn overgevlogen.

Die avond drink ik ongestraft vier Coopers op rij, niets in vergelijking met Stijn die gezwind eenentwintig Crowns binnengooit. Hoe doet hij het. We sluiten de dag met een onwezenlijk moment: ik maak kennis met de Vlaamse TV show IN DE GLORIA op de laptop. Wanneer ons dronken gelach over de outback uitsterft, blijft alleen nog het geronk van de generator.

(klik op de foto beneden voor het hele album)

RBF 19 September 2006

VH-RBF (2): Random BS Formalities

2006-09-18T14:12:00.000+10:00

De ochtend is koel in Alice. Bij het ontbijt spreekt een lange taaie Hollandse ons aan. Ze is bijna tachtig en fietst gezwind door de outback. En of wij straks met die andere groep naar Ayers Rock gaan? “Nee?? Shit!” Ze kan ons verhaal niet geloven. “Shit!! Dus jullie gaan helemaal in je eigen vliegtuigje … Shit!!!” Een vloekende tachtigjarige die straks de woestijn in fietst. Wie is hier de hero?

Om zijn vliegbrevet te ratificeren, moet Stijn bij wijze van formaliteit onder supervisie een 'check flight' uitvoeren. Daarna willen we onze hele trip plannen om morgen in alle vroegte te kunnen vertrekken.

10.02 am - Het Bureaucratisch Monster Dat Jack Heet kent geen ‘formaliteiten’ en legt Stijn op de foltertafel, SS-stijl. Plots moet Stijn kunnen berekenen wat de logaritmische vertragingsfactor van de grondafkoeling is indien hij met zevenentwintig passagiers en elf zakken vloeibare bagage bij harde sneeuw in de space shuttle zou opstijgen van een landingsbaan met een helling van 63 graden en een buitentemperatuur van rond het kookpunt. Oh, en bij een zwaartekracht het equivalent van Jupiter.

Terwijl Stijn geroosterd wordt, bereid ik de volgende zes dagen voor met handige gebruikmaking van een set luchtnavigatiekaarten en Ilsa's liefste speelgoed: een computer-vluchtplanner. Departure points, elevations, ground tracks, fuel management etc. Afdrukken mag niet van de Wolvin uit vrees dat we teveel papier zouden gebruiken. De "check flight" gaat dus even niet door en voor we het weten is de zon onder.

Vanavond willen we kangoeroe eten maar dat staat niet op de kaart in de klasse-tapasbar wegens te banaal. Amanda had ons The Red Ochre Grill in het hotel aangepraat dus we spreken af voor 8.00pm. Twintig minuten later is Stijn nog nergens te bespeuren dus ik klop op zijn deur en we spreken af in het restaurant. Daar krijg ik een ultimatum: meteen bestellen of geen eten. Keukens in de outback sluiten rond de tijd dat ze in Sydney openen.

Stijn was zowaar in slaap gevallen. We halen de keuken-deadline op een haar na en bestellen Aussie Game Medley, een gemengde wildschotel met kangoeroe, emuworst, krokodil en kameel. Kamelen werden hier ooit ingevoerd als transportmiddel en ze dolen nu in hele kuddes door de Simpson woestijn. Met behulp van een fles West-Australische Shiraz werken we ons door het overheerlijke wildfestijn en stappen als in trance opnieuw naar Bojangles voor Stijn’s onstopbare obligate Crown-sessie.

Bojangles is nog steeds een foute bar. Het publiek bestaat vanavond uit een allegaartje van 4x4 woestijntoeristen, backpackers en jeugd uit de buurt. De muziek vanavond dateert uit de betere helft van de jaren tachtig en op elke deun wordt hier gedanst, van Meat Loaf en Steve Winwood tot Leonard Cohen. Het lijkt of duizenden kilometers van huis elk schaamtegevoel wegvalt. Wat de meesten zich niet realiseren, is dat je minste beweging via webcams naar elke uithoek van de planeet stroomt.

De 12de Crown wordt Stijn tenslotte teveel, zijn spraakwaterval stopt en we druipen af.

VH-RBF (1): Romeo Bravo Foxtrot

2006-09-17T09:14:00.000+10:00

Amanda is er niet gerust in. De schoonbroer van haar oudste zus kwam om in een helicopter-ongeval en de partners van haar beide andere zussen pleegden zelfmoord. Baxter huilt hysterisch wanneer ik in de taxi stap. Veel bijgeloof is niet nodig. Ik kan nog terugkrabbelen, tenslotte is de timing niet ideaal vanwege de werkdruk op mijn filmproject en onze tijdelijk belabberde financiële toestand.

Waarom geef ik in hemelsnaam mijn leven in handen van een amateur-piloot om zes dagen co-piloot te spelen en een Cessna 172 Skyhawk II door de uitgestrekte Australische Outback te navigeren? Omdat het een aviator's wet dream is. Ook omdat ik alleen maar spijt heb gehad van de dingen die ik in mijn leven niet gedaan heb. En omdat cameraman Stijn Van der Veken al tien jaar vliegervaring en onze gezamenlijke geschiedenis teruggaat tot 1990, toen we samen bij Televox televisietje speelden onder het mom van militaire dienstplicht.

12.35pm - Qantas vlucht QF790 landt in het midden van de woestijn op een asfalt-baan. Nooit in mijn leven was ik zover van enige zee of oceaan. Er moet zoiets bestaan als land-vrees, het neefje van agora-fobie waarbij je ziekelijk verlangt naar een horizon van water. Hier wonen mensen die nooit in hun leven de zee gezien hebben. Of een grote stad. En zeker nooit sneeuw.

Ondanks zijn relatief recente geschiedenis als burgerluchthaven, heeft Alice Springs Airport al een tamelijk morbiede reputatie opgebouwd, inclusief gijzelingsdrama en zelfmoorden. Het toeval wil dat de foto op de Wikipedia-pagina werd genomen vanuit exact dezelfde Cessna die Stijn voor onze trip gehuurd had: links de foto van Wikipedia, rechts die uit mijn Nokia N70:

Wikipedia maakt geen melding van een voorval van enkele jaren geleden: nadat een student van de Alice Springs Aero Club (ASAC) had leren vliegen in een Piper Arrow, verdween dat toestel op mysterieuze wijze uit de hangar. Eerst werd er aangenomen dat het gestolen was maar als snel bleek dat de student zijn zelfmoord zorgvuldig had voorbereid en vakkundig uitgevoerd met de bedoeling om sneller dichter bij God te komen. En precies deze vliegclub zou de volgende dagen onze uitvalsbasis worden.

ASAC is in feite een onooglijk vliegclubje dat zelfs verbleekt bij Aero Kiewit, of wat ik me daarvan herinner. Ze hebben drie vliegtuigjes en de zaken worden beheerd door Ilsa, de Wolvin van de SS met haar man George "Jack" Phillips. Zij heet eigenlijk Ingrid, is rond de zestig en hij zowat het dubbele. "Jack, maak me een kop thee." Jack laat alles vallen en schiet hijgend in actie. Zij is in topvorm, een spraakwater en excentriek en je neemt zo aan dat Jack ooit onherroepelijk voor haar viel.

Ingrid vertelt ons de hele lange geschiedenis van de club, inclusief haar eigen levensverhaal. Jack komt binnen: "Ingrid, kan je me helpen met- -" Ingrid: "NU NIET!! Zie je niet dat ik bezig ben??!!". Ze legt uit dat ze Duitsland na de oorlog verliet en voegt er snel aan toe dat ze niets met de oorlog te maken heeft gehad. Wanneer ze ons waarschuwt voor de aboriginals, vergelijkt ze de overheidssteun aan hen met Duitslands gedwongen herstelbetalingen. Later wordt Ingrid onze beste bondgenoot in de geallieerde verdediging tegen Het Burocratische Monster Dat Jack Heet.

We vervoegen een meute toeristen die net als wij verblijven in de AURORA, een hotel dat ons werd gesuggereerd door Qantas Holidays, Wotif.Com en mijn eigenste Amanda. Omdat het restaurant niet echt strookt met Amanda’s euforische beschrijving (van vijftien jaar geleden), eten we in THE LANE aan de overkant.

Een snack bar / tapas bar en bistro / à la carte restaurant huizen er allemaal onder één dak. Bij verrassing is het interieur smaakvol, de schotels excellent en de bediening topklasse. Ik ga me te buiten aan de roasted rack of lamb with eggplant caponata, crispy polenta & a minted yoghurt dressing en moet erkennen dat het allemaal een tikje gesofistikeerder is dan ik me de outback had voorgesteld. Stijn's pasta of the day is al even exquisite, dus hier komen we later nog tweemaal terug.

De warme avondlucht is uitnodigend dus slapen zit er nog niet in. Het vriendelijke rumoer uit de plaatselijke Bojangles Bar trekt onze aandacht en zeven Crowns en twee Coopers later beseffen we dat we te oud zijn voor dit luidruchtige backpackers-trefpunt.

Wie blogt, die blijft

2006-04-08T10:27:00.000+10:00

Over leven en dood, een inhaalbeweging van bijna drie jaar met veel hoogtepunten: films, muziek en een zoon.

En dan de dieptepunten, zoals het telefoontje van Amanda's assistente in de herfst van 2004. Niet voor de zwakken van hart. Alle filmgedoe moet wachten tot een latere brief, hier volgt inmiddels het straffere werk.

CITY OF CRIME

Huilend aan de telefoon vertelde Corinne me dat er wat ergs gebeurd was. Amanda was op dat moment zwanger, dus dat ergs kon vanalles zijn. Opgelucht haalde ik adem toen ik hoorde dat Amanda een lijk gevonden had.

Ik was net Otto aan het uitlaten, niet meer dan vijf minuten van Amanda's werk, waar ze op dat moment met de politie sprak. Drie minuten later hijgde ik het kantoor binnen, om door het glas van de vergaderkamer te zien dat Amanda nog altijd door de politie ondervraagd werd. Niemand mocht er binnen.

Tijdens een routine-bezoek aan het woonhuis van een client had Amanda de achterdeur open gevonden. Ze ging voorzichtig binnen en riep de naam van de eigenaar uit, waarop ze meende iemand via de voordeur naar buiten te horen lopen. Vanuit de badkamer klonk er luid gebonk. Amanda riep haar assistente omdat ze zich alleen niet veilig voelde.

In de badkamer vonden ze de eigenares, een bejaarde vrouw, geblinddoekt in bad, met een paar loeizware stenen bovenop zich. Haar hoofd zat helemaal onder het water, bloedend. Amanda draaide de kraan dicht.

De politie hield het op zelfmoord.

KINGS OF FERTILITY

Op het moment van Amanda's onfortuinlijke ontdekking waren we een maand of twee in verwachting (een anglicisme, denk ik, maar het klinkt goed). Omwille van een aantal andere merkwaardige omstandigheden is Amanda er nog altijd stellig van overtuigd dat ze het slachtoffer van een moord gevonden had. Dat het huis van wantrouwen zich net om de hoek bevond, amper tweehonderd meter van onze thuis, hielp uiteraard onze nachtrust niet.

En die rust zou er voorlopig niet op verbeteren. Maar even een wat vrolijker noot voordat we het daarover hebben. Reculer pour mieux sauter.

In januari '04 had Amanda besloten dat het voor haar vastgoedzaak goed zou uitkomen als ze bevallingsverlof kon hebben aan het eind van het jaar. Om je het telwerk te besparen: we hadden twee weken om de klus te klaren.

Australie staat niet meteen bekend om zijn bieren, maar we hebben toch onze smaak laten vallen op zowat alle bieren van de MSB-brouwerij, verder nog 'Little Creatures', 'Beez Neez' en de rooie en groene Coopers Ales. Die avond in februari dronken we een rooie Coopers Sparkling en Amanda trok een vies gezicht. Ze kloeg erover dat haar flesje voorbij de vervaldatum was. Ze had gelijk "12.01.2004" zei het etiket. Toch smaakte het prima, vond ik. Opnieuw bekeek ik het flesje: "BEST AFTER 12.01.2004". Dit bier gist op de fles en het was gebotteld op die datum. Een grijns tot achter mijn oren: "You're pregnant, gorgeous!"

BAXTER THOMAS SEGERS

Op 4.11.4 stonden we om 6u. in de Mater (Moeder van Barmhartigheid) kliniek . Om 7.31u. keek ik versteend toe hoe een bloederig mormel met een tang vanuit Amanda's binnenste werd bovengehaald. Het kreng was aartslelijk en ik kon een stuk dialoog uit 'Magnolia' niet onderdrukken: "THAT AIN'T MINE!". Gelukkig hield ik de misplaatste ijdelheid voor mezelf en het vaderlijk instinct ging in zesde versnelling toen ik een moment later de eerste was om mijn zoon te knuffelen. Eens in mijn armen stopte het mormel zowaar met huilen.

Het tafereeltje leek buitengewoon vertederend. Niemand kon zien hoe ik daar met die kleine op mijn schoot doodsangsten zat uit te staan, en niet vanwege het gevaar op een vuile luier. Ik had Amanda al een half uur niet gezien en ik wist dat ze een hartaandoening had die de operatie een bijzonder riskante onderneming maakte. In de operatiekamer had ik elf mensen geteld en achteraf leerde ik dat iedereen voorbereid was om onmiddellijk een open hart-operatie te beginnen als Amanda's bloeddruk te ver zou zakken. Ze had namelijk een gat van maar liefst 2,5cm tussen de linker- en rechter hartboezem.

A.S.D.

Op weg naar huis van een routine-bezoek aan de obstetrician (verloskundige?) een half jaar eerder, belde Amanda me huilend op. Hysterisch is een beter woord. Ik had moeite om de details te begrijpen maar dat was niet nodig: de ijskoude waarheid was dat ze wellicht niet lang meer te leven had. Ze zei ook een paar keer dat men 'ASD' had gevonden. Meteen na het gesprek ging ik als bezeten medische websites lezen en toen Amanda twintig minuten later thuiskwam, kon ik haar een klein beetje geruststellen.

Haar hele leven had Amanda met 'hart-ruis' rondgelopen. Foute klep, had haar huisarts altijd gezegd. Niets van enige betekenis. Een routine-hartcontrole tijdens de zwangerschep bracht aan het licht dat niet de klep, maar de hartkamerwand stuk was. Het is een bekend verschijnsel dat doorgaans op jonge leeftijd gefikst wordt. Eens voorbij de dertig wordt het een 'life threatening condition'. Een tijdbom.

Volgens wat ik op het web gelezen had, klonk dat niet zozeer als A.S.D. (Atrial Septal Defect) maar wel als V.S.D. (Ventricular S.D., de 'kamer'-versie) en meer bepaald de complicatie bekend als het syndroom van Eisenmenger. We gingen op visite bij Lisa Simmons, een Zuidafrikaanse hartchirurge gespecialiseerd in complicaties tijdens de zwangerschap. Een vrouw die de feiten graag duidelijk stelt:

Het is A.S.D. en zeker niet V.S.D.
Zwangerschap en geboorte via keizersnede kunnen probleemloos verlopen.
Enkele maanden na de geboorte kan (en moet) het gat gedicht worden.
Het dichten kan via sonde of via open-hartoperatie, afhankelijk van het gat.

EENTJE VOOR DE REGEN EEN EENTJE VOOR HET HART

Tweede Generatie Internet, 1.000Gb hard disks, satellietdiefstalbeveiliging, ... allemaal flutspul. De echt halsbrekende technologische vernieuwingen zijn medisch: het Amerikaanse leger bekijkt momenteel een systeem dat het bloed van getroffen soldaten onderhuids en intraveneus zuivert van gif opgenomen tijdens gasaanvallen. En Amanda loopt nu rond met een mini-parasolletje in het spierweefsel van haar hart.

Na de operatie werden we maandenlang de stuipen op het lijf gejaagd door de bizarre hartritmes die Amanda dagelijks naar Lisa Simmons modemde. Wat je wil horen is: boem boem (stil) boem boem (stil) boem boem enz. Bij haar klonk het: boem (stil) boem boem boem (stil) (stil) boem (stil) enz. IJzingwekkend, te weten dat er een verhoogde kans op bloedklonters bestond en dat die dingen graag door je lichaam reizen om dan bijvoorbeeld ergens een haarvaatje in de hersenen te gaan verstoppen. Je wil er niet aan denken.

Op een mooie zondagmiddag zat Amanda op een conferentie voor vastgoedmakelaars. Zo'n feel-good sessie die je handen doet jeuken en van puur excitement de adrenaline door je aders jaagt. Plots ging er een schok door Amanda, en ze kon niet anders dan glimlachen. Haar hart had zichzelf ge-hersynchroniseerd, het liep weer mooi in de pas: boem boem (stil) boem boem (stil) enz.

Dankjewel technologie.

OZZYWOOD Films

2003-09-07T22:17:00.000+10:00

We hebben de winter in Italië doorgebracht. Leichhardt is Sydney's 'Little Italy' en daar wonen we nu. Pizza's, de Vespa's en de Jumbo's vliegen er laag. Afgezien daarvan: een prima plek.

Alan Martin, een ouwe kennis uit London vroeg onlangs "Do you guys know we're having a heat wave here?". We weten het allemaal: Justine versloeg Kim, Jan en Stef gingen de VTM, Rudolf Mestdagh regisseert straks een langspeelfilm, Chris Craps/Jean-Claude Van Rijckeghem veroveren de wereld met hun scenario's en Erik Van Looy gaat met ALZHEIMER naar het 30ste Filmfestival van Gent. Producent Provoost viert trouwens TWINTIG jaar filmproductie... (en we moeten nog altijd die online dogfight aangaan, Erwin!).

Dat allemaal terwijl Karel Segers nog zit te rommelen met kortfilmpjes. But make no mistake: sommige mensen doen dat al jaren met succes! Anyway. Hier is wat OZZYWOOD deze dagen onledig houdt:

LOVESONG (drama, 15mins, wr/dir: Robert Lorrigan, prod: OZZYWOOD Films)

Bijna 'completed'. Volgende week krijg ik de master-cassette in handen voor televisie en filmfestivals. Het is een prachtstuk geworden, met name dankzij het schitterende camerawerk van vriend Mark Lapwood en de briljante score van Caitlin Yeo. Met nogmaal mijn eindeloze dank voor de lezers van deze Nieuwsbrief die financieel hebben bijgedragen. Hun namen sieren de eindgeneriek van de film. Nu volgt de festival-campagne: de film gaat in de komende maanden naar 's werelds meest vooraanstaande filmfestivals. Duimen, SVP!

AEROSOL (drama, 8mins, wr/dir: Wojciech Wawrzyniak, prod: OZZYWOOD Films)

Het verhaal van een man en een mier, ergens op een onbestemde locatie in een niet nader bepaald tijdperk. Denk METROPOLIS, BLADE RUNNER, THE MATRIX, 1984 etc. We draaien de film in november, in 35mm scope-formaat: het breedbeeld van de spaghetti-westerns. Erg zeldzaam voor kortfilms, maar dit wordt een superproduktie die gauw een half miljoen dollar zou kosten als we't allemaal eerlijk zouden spelen. Maar we betalen niemand, zelfs niet die special-effectsman die nu nog in San Francisco de laatste hand legt aan MATRIX REVOLUTIONS en straks zes maand lang aan onze film zal werken. De post-produktieploeg alleen telt nu al bijna 30 man!

PUPPY (drama, 110mins, wr/dir: Kieran Galvin, prod: OZZYWOOD Films)

Eerste OZZYWOOD-langspeelfilm, geschreven door de buitengewoon gelauwerde Kieran Galvin die ook regisseert. De Australische Filmcommissie (AFC) heeft ons gepreselecteerd voor subsidie en op 16 september vlieg ik naar Melbourne om het project samen met de regisseur te verdedigen. Het is een karakter-thriller als je wil. We 'pitchten' de film aan Duncan Thompson, een vooraanstaand script-doctor, die op basis daarvan meteen aan het volgende script van Kieran wil meewerken. PUPPY is ook ingediend voor SpaaMART, tijdens de jaarlijkse Australische producenten-conventie SPAA in november. Ziezo. En nu over naar Amanda.

AMANDA VERKOOPT RUSSELL CROWE'S DROOMHUIS

Russell Crowe's incarnatie van 'Gladiator' Maximus werd onlangs gekroond tot top-held aller tijden, daarmee versloeg hij 'Rocky', 'Ripley', 'Rick Blane' en 'Lawrence of Arabia'. Enkele jaren geleden had Crowe zijn zinnen gezet op een pakhuis in Glebe. De gelukkige koper werd Mark Johnson, een advocaat in Sydney bekend vanwege zijn connecties met de lokale mafia. Minder bekend is dat hij gehuwd is met Amanda's tante Coleen Strudwick. Het huis gaat binnenkort opnieuw de markt op, ditmaal vertegenwoordigd door 'Segers Realty'. Russell Crowe zal wel niet opdagen voor de openbare verkoop. Hij heeft net een flatje gekocht voor zo'n $11m.

BALMAIN - GLEBE ...

We zijn weer verhuisd. Ga gerust aan onze geestelijke gezondheid twijfelen: drie adressen op een jaar tijd is totaal geschift. In feite zijn we er in pure Big Brother-stijl uitgesmeten. Begin dit jaar kwam de eigenares van het huurhuis in Glebe op bezoek (zie Nieuwsbrief 7). Hoe prachtig haar huis er wel uitzag en hoe blij ze wel was dat we het zo goed onderhielden en bla bla bla. Even later viel de opzegbrief in de bus: 28 dagen om te vertrekken. Omdat er pas onlangs een schatter was langsgekomen vermoedden we dat ze zouden verkopen. Amanda pissig natuurlijk. Niet omdat we ons huis uitmoesten, wel omdat ZIJ niet gevraagd was om de verkoop te doen ;-)

... LEICHHARDT: VIVA ITALIA

Gelijktijdig met onze opzeg kregen we nog een andere opzeg: van onze huurders in Leichhardt. Van de nood een deugd gemaakt en we besloten om in ons eigen huis te trekken. Alle buren zijn nu Italianen: links, rechts en overkant. Aan het eind van onze straat is Norton Street, het Little Italy van Sydney. Je hoort er meer Italiaans dan in Genk of Meulenberg. Er is een Associazone Napoletana, een Italiaanse krant, radiostation en vele winkels hebben niet eens een Engels uithangbord. Enkele jaren geleden plantten ze er hun eigen 'ITALIAN FORUM', een groot complex Italiaanse stijl met een gigantisch binnenplein waar een handvol Italiaanse restaurants en trattoria's tegen elkaar op concurreren.
Het lijkt wel of zowel Amanda als ik hier met ons verleden geconfronteerd worden...

MERTENS IN DE MORGEN

Elke ochtend worden we wakker met Clive Robertson. Na Julien Put is Clive één van de geestigste presentatoren die ik ken en het programma dat hij presenteert is de heerlijkste mix van klassieke, symfonische en instrumentale muziek. Je kan hem via breedband op het internet beluisteren en ik kan Clive warm aanbevelen voor zijn droog-komisch talent en de licht-klassieke ochtendmix.

Even geleden werd ik uit mijn dromen gehaald met een vagelijk bekend melodietje. Toen ik bij bewustzijn kwam herkende ik mijn ex-collega Wim Mertens met 'Close Cover'. Het stukje is bekend uit de Peter Greenaway-film THE BELLY OF AN ARCHITECT of beter nog van de ouwe BRT-Nachtradio. Ik keek op de klok: 7.30am. In Vlaanderen: 23.30h ... de exacte tijd waarop jarenlang de nachtprogramma's van start gingen.
Onbevestige bronnen beweren dat Greenaway na de bewuste BELLY ... niet meer met Mertens wilde werken. Op bezoek in België herkende hij zijn soundtrack op de radio, waarop iemand hem er op attent maakte dat de muziek al jaren voordien gebruikt werd. Het contract met Mertens stipuleerde nergens dat er NIEUWE originele muziek moest gecomponeerd worden...

DUIZEND BOMMEN EN GRANAATAPPELS

Zoals de Vlaming naar Tenerife gaat, zo gaat de Australiër naar Bali. Wegens weinig tijd en nog minder geld werd dit onze eerste vakantie sinds Hamilton Island vorig jaar. Voor mij niet veel minder dan een cultuurschok want Sydney mag dan wel Zuidoost Azië zijn, het echte Azië had ik nooit aanschouwd. Wie dit mooie maar arme stukje wereld met eigen ogen gezien heeft, slaat de volgende paragraaf best over.

Al tijdens het landen gingen mijn ogen open: De lucht was zwart van de windvogels. Zo weren ze hier vogels van de rijstvelden maar het is ook een nationale kunst, de gemiddelde windvogel is zo groot als een auto.
Na een paar uur aanschuiven bij de douane was het idyllische er snel van af. Riolen zijn open en vuilnis wordt aan het einde van de dag in open lucht verbrand. Op straat zie je een ongecontroleerde chaos van fietsers en bromfietsers die om hun plaats op de weg concurreren. Verkeersregels moeten hier nog uitgevonden worden. Uitgemergelde honden lopen argeloos tussen het verkeer zonder zich te storen aan de indringende stank van uitlaatgassen. Overal word je aangesproken "Speak English? No money ... is free!" Sjacheraars die je proberen timeshare aan te smeren. Op de grond, voor winkeltjes of restaurants liggen bloemstukjes met kleurige kruiden en een rookstokje: offers aan de goden. Vrijwel alle Balinezen zijn diepgelovige, vreedzame Hindoes. In de toeristenstalletjes zie je T-shirts "Fuck terrorists". Sinds 'de bom' is het land in een nog diepere crisis dan voorheen. Voor de toerist is het allemaal lekker goedkoop. Het gemiddelde maandloon van het tafelpersoneel in de restaurants is 500.000 roepies. Als je buiten de internationale hotels gaat, vind je een heerlijk 4-gangen ontbijt met je eigen keuze van koffie, vers fruitsap, brood, eieren etc. voor zo'n 50.000 roepies (en dat is voor TWEE personen). In schril contrast: het diner in ons hotel kostte ons 2 miljoen roepies, of vier maandlonen.

klik hierboven voor een impressie van onze vakantie

Bali is niet alleen arm, het is een prachtig groen eiland met vriendelijke, mooie mensen. Erg verleidelijk als je weet dat je een lap grond kan kopen voor 15.000 Australische Dollars. Als buitenlander moet je bij wet wel een Indonesiër als mede-eigenaar op het contract hebben.
Bali is een magisch eiland. De vruchten klinken exotisch en smaken zo ook: 'snake fruit' (een soort geparfumeerde appel in een schil als slangehuid), pisangs (kleine zoete banaan), mangostin (een soort lychee), granaatappels. Allemaal geurig en smakelijk. Amanda en ik hebben trouwens onze droomplek gevonden: 200 are grond op een klein uur rijden van het toeristische centrum van Kuta. Je hebt er een 360° uitkijk: aan de ene kant groene rijstvelden en palmbomen, aan de andere kant de oceaan. Bali is een eiland van dromen...

KORT NIEUWS

De jongste tijd krijgt OZZYWOOD opmerkelijk veel telefoons en emails uit alle delen van de wereld. De verklaring: ga naar GOOGLE en tik in "film television production sydney australia". In sommige landen verschijnen we als het eerste zoekresultaat! Wojciech, de regisseur van AEROSOL (zie hoger) ging gisteren met zijn pa TITANIC 3D: GHOSTS OF THE ABYSS van James Cameron bekijken in Sydney's Imax-theater. De zaal zat vol, op twee plaatsen na, vlak naast Wojciech. Op dat ogenblik komt toch wel George Lucas met echtgenote de zaal binnen... George ging naast Wojciech zitten en achteraf praatten ze over THX 1138 en AEROSOL. Als dat geen voorteken is. Lucas is nog een paar maand in Sydney om STAR WARS: Episode III af te werken.

Near Death Experience

2003-03-08T00:12:00.000+11:00

De Zuidelijke Zomer van 02/03. Otto en ik zullen hem niet licht vergeten. 45C in de schaduw in Strathfield en een allesverslindende branding in Forster. Een brief met weinig franje maar veel actie.

Wie durft er me beschuldigen van informatie overload? Vijf (5) maanden sinds de laatste nieuwsbrief. Het is druk in 't Leven.

Op zaterdag 11 januari wandelde ik met Mark Lapwood langs het enorme Bondi Beach. Het zeewater was 21.5C en de lucht 30C. We waren nog volop in hoog seizoen en het strand lag lekker vol. Toen ik rond 3 uur in de auto stapte, wees de buitentemperatuur 36C. Van daar ging het richting Strathfield, 10km ten westen van Sydney waar de thermometer een ziedende 45C aanwees, het hoogst wat ik hier ooit zag. Ik ging er arme Otto oppikken in de dierenkliniek.

NEAR DEATH EXPERIENCE

Na Nieuwjaar besloten we met Ingo en Jeanette, vrienden uit Duitsland, een weekendje te gaan uitblazen in Forster (zie Nieuwsbrief 4). Otto moest ‘s nachts overgeven en de week nadien at hij niet meer. De dierenarts schreef antibiotica voor, maar zijn toestand bleef achteruit gaan: hij dronk niet meer bleef hele dagen onder de trap liggen. Opnieuw op consultatie: andere antibiotica. Na tien dagen was hij bijna 2 kilo vermagerd, had voortdurend waterogen en een kurkdroge neus. Niet goed voor een jonge Airedale. Bij de derde consultatie stuurde de dierenarts hem naar de kliniek waar Otto na een ultrasone doorlichting meteen werd ge-opereerd. Ze hadden in zijn kleine darm namelijk een angstwekkende uitstulping gezien die er meteen uit moest. De ‘foreign body’ bleek later… een mango-pit. Otto is nu beter maar mag op doktersvoorschrift geen steenvruchten meer eten.

In Forster gebeurde er nog wat anders… Ik geef eerst Amanda’s versie van de feiten.

“I was sitting on the beach talking with Ingo. Ingo and I noticed that Karel had lost his hat, then found it again - waving it at us to show how clever he had been. Suddenly Ingo jumped up and sped towards the water where Jeanette stood. At the same moment I realized that Karel had not been waving, but drowning - waving his hat at us and shouting. Ingo joined Jeannette in the water wading in as far as they could go. Ingo lost his sunglasses and Jeannette her swimmer top (Karel missed these more exciting moments). I ran over to some fishermen - they were not locals and could not help. I dialled 000 and gave our location to the helicopter lifesavers. I watched from the beach as Karel was thrown around in the rip like a rag doll. It was all very scary. Although Karel was only about 25 metres from Ingo and Jeannette, he kept going out of their view. A surfer on the beach pointed for Karel to try and swim across the rip, suddenly he was pushed back in again and Ingo and Jeanette were able to reach him and help him to the shore. We guess in total it all took about 7 minutes - but felt like an hour!

NEAR DROWNING EXPERIENCE

We vonden een onbewaakt strand om met Otto te spelen. Na een halfuurtje als een onnozele door de wilde branding te razen, stond ik tot mijn middel in het water naar de golven te kijken. Telkens er een kwam aanrollen, moest ik krachtig omhoog springen om niet te worden weggespoeld. Toen het water tot mijn hals reikte, begreep ik dat ik na elke golf dieper de zee in werd getrokken. Teruglopen kon niet meer. Zwemmen lukte ook al niet en ik dreef steeds verder weg van het strand. Het gedol met Otto had mijn reserves bijna uitgeput en ik kwam ernstig in de problemen. Geloof me: zonder enige ervaring met stromingen of oceaangolven is het lastig je kalmte te bewaren. Nog maar één gedachte: boven de golven blijven en adem happen. Mijn zonnebril was afgevallen en mijn pet weggedreven. In een moment van helderheid schreeuwde ik om hulp. Maar dat kostte zoveel energie en daar kwam alweer een muur van water over me heen, ik slikte liters. Plots het besef dat dit allemaal fout kon aflopen. Had iemand me gehoord? Ik bleef verder naar de zee drijven, hoeveel ik ook spartelde. Door mijn hoofd joeg de gedachte: “Dit is het. Dit is EXACT hoe je verdrinkt. Je vecht en je verliest.” Weer een golf. Opnieuw slikte ik water. Ik was compleet buiten adem en zou dit niet lang meer volhouden. In een flits zag ik twee gedaanten op het strand: Ingo en Jeanette die beiden heftig naar het Noorden wezen. Ik merkte dat er even geen golven naderden. Voldoende tijd om een beetje op krachten te komen.

Van wat er daarna gebeurde, herinner ik me haast niets meer. Ik moet me voor de golven hebben geworpen om zo naar het strand te worden gestuwd. Op zeker ogenblik was ik nog zo’n twintig meter van Ingo, die verder in zee gekomen was en me vastgreep. Jeanette volgde en met zijn tweeën sleepten ze me op het zand waar ik als een bloemzak ineenstuikte. Achteraf bleek dat wat voor mij wel een half uur of een uur had geleken, in feite maar een minuut of 5-7 had geduurd. In een soort van ‘tunnel vision’ had ik alle besef van tijd verloren. Elk jaar verdrinken er op deze manier in Australië tussen de 80 en 100 zwemmers in de oceaan. Wat ik had meegemaakt, staat hier zeer goed beschreven.

Twee uur later, bij een kouwe pint op het terras leek het allemaal heel ver weg en irrëeel. Moraal van het verhaal: Zout water kan uw gezondheid schaden. Bij twijfel: drink een pint.

HET GOEIE NIEUWS

In de nood kent men zijn vrienden, dat bleek ook na Nieuwsbrief 7. Een dikke merci aan de weldoeners die bijgedragen hebben aan de financiering van mijn korte film ‘FEARS OF DESIRE’ (werktitel). Ik ontving investeringen uit Australië, Nederland, Groot-Brittannië en België.

De film is intussen ingeblikt en de rushes zien er verblindend mooi uit. Hier kan je enkele Polaroid opnamen bekijken. Volgende maand monteren we 'offline' en een eerste versie met klank zou rond begin mei klaar moeten zijn. Onze film wordt 'online' afgewerkt in High Definition, wat voor een korte film hier nog niet gebeurd is. Het procede wordt al vaak toegepast voor dure films als Moulin Rouge maar de kost laat kortfilmers in de kou staan. Omdat het Lab vertrouwen heeft in ons project, hoeven we niet te betalen voor hun diensten. Eens we daar de deur uitgaan, hebben we een cassette om naar filmfestivals en televisiestations te versturen.

De documentaire ‘RETURN TO PORT DAVEY’ (werktitel: The Crayfishermen), die ik co-produceerde met regisseur James Middleton, is nu verkocht aan de Australian Broadcasting Corporation. Zij verzorgen ook de internationale verkoop aan buitenlandse zenders. De eerste televisiebeurs waar het programma zal worden voorgesteld is MipTV 2003 in Cannes einde deze maand.

KORT NIEUWS

Onlangs in de SMH gelezen dat Australië in de lijst van de 100 grootste economische entiteiten ter wereld naar nummer 11 geklommen is, net na Spanje en net voor Microsoft. In de top twintig boekten verder alleen Zuid-Korea en Zwitserland nog vooruitgang.

Het is druk geweest in de Rainforest Lodge. Zo noemen we ons gastenverblijf op de benedenverdieping, omdat het uitziet op een koel, halfdonker tropisch tuintje met reuzenvarens, palmen, bougainvillea etc. Sedert 15 november en nog tot deze zondag zijn we volgeboekt. Daarna houden we het een poos rustig. Als je van plan was hierheen te komen, is het aangeraden nu te boeken voor eindejaar 2003! Lezers van de Nieuwsbrief krijgen een vriendenprijs.

Ik hoor je al: het is mosterd na de maaltijd of vijgen na Pasen... Oudejaar 2002. Tegelijk rustig en spectaculair. We vatten post op een afgelegen grasperkje in Nielsen Park, met een uniek zicht op de haven. Nog een paar honderd andere Sydneysiders kenden de plek en samen hebben we er het vuurwerk aanschouwd. Het was in feite een viervoudige voorstelling, met raketten synchroon afgevuurd vanop de Harbour Bridge en vier sloepen, over een uiterste afstand van zo'n 5 kilometer.

Ter afsluiting van het vuurwerk verscheen het woord ‘PEACE’ op de Harbour Bridge. Sydney opende als eerste wereldstad het Nieuwe Jaar met de enige zinnige boodschap die je in deze onzinnige tijden kan uitdragen. En plots, tussen die honderdduizenden anderen verzameld rond de mooiste haven ter wereld, voelde ik me een trotse Sydneysider.

A Room with a View

2002-10-07T22:07:00.000+10:00

Maandenlang zag ik niet veel meer dan het uitzicht van mijn kantoor en Otto's wandelpark. Maar beide mogen gezien worden.

Op vrijdag 28 september 2001 werd Delight moeder. De winter was nog maar net voorbij en die dag was het bar koud in Darnum, het dorpje in de outback waar Delight woonde. Eén van de pasgeboren zoontjes zat het niet mee. Hij bleek kleiner en zwakker dan de anderen en omdat hij als laatste het levenslicht zag, moest zijn naam beginnen met de letter Q. Het kleintje werd gedoopt "Tjuringa Quotable". Shit. Ga met zo'n naam maar eens door het leven.

TJURINGA QUOTABLE

Wat Quotable niet wist, is dat op die eerste dag van zijn prille bestaan zo'n duizend kilometer verder naar het warme Noorden, zijn toekomstige gastfamilie neerstreek op de luchthaven van Sydney Kingsford-Smith. Drie maand later zouden ze hem voor het eerst zien. Ze herdoopten hem tot "Otto".

Als je Otto’s eerste foto’s leuk vond, moet je beslist op de fotootjes beneden klikken voor het vervolg. Hij heeft nu een nieuw park en nieuwe vriendjes. Het mormel dat zich omgekeerd bovenop Otto heeft neergeplant, is een schnautzer die luistert naar de naam Pele.

Ziezo. Otto is 1 en de winter zit er alweer op. New South Wales heeft in de afgelopen drie maanden te kampen gehad met droogte en ... bosbranden. Daar is intussen verandering in gekomen dankzij de occasionele voorjaarsbui.

Het hoogtepunt van de winter voor de Sydneysiders was ongetwijfeld het onverwachte bezoek van enkele walvissen die tijdens hun noordwaartse migratie de weg waren kwijtgeraakt en in de haven terechtkwamen. Dat zorgde niet alleen voor spectaculaire foto’s maar ook voor de nodige verkeerschaos op de wegen rond de haven.

ROOM WITH A VIEW

Eindelijk verhuisd. Dichter bij de stad, dichter bij zowat alles. De nieuwe buurt heet Glebe (spreek uit “Glieb”) en je wandelt van onze deur op 10min naar de beroemde vismarkt en nog eens 10min verder ben je in het toeristische hart van Darling Harbour. Twee bioscopen in onze straat: vlakbij is de legendarische Valhalla, met goeie arthouse en even verderop is er de Broadway, een multiplex met alle Hollywood-titels, in een gigantisch winkelcentrum.

Favoriete plek is evenwel mijn kantoor met balkon op het Oosten. Zoals je kan zien op de bijgaande foto’s is het uitzicht niet kwaad. Zowat elke middag cirkelen er pelikanen boven de stad en een vroege start wordt ‘s ochtens beloond met een mooie zonsopgang.

Als je wil kan je trouwens zelf post vatten boven de aanlegsteigers van de ferries op Circular Quay en één van de twee web-camera's hier beneden bedienen. Je kan er kijken naar rechtstreekse beelden van het Opera House en de Harbour Bridge. Hou er rekening mee dat de zon vandaag ondergaat om 18h05 (10.05u Europese tijd) en weer opkomt om 5.25h (21.25 Eur. Tijd).

OZZYWOOD OP DE KAART

We're on the map! De Australische openbare omroep ABC koopt de OZZYWOOD-coproductie THE CRAYFISHERMEN OF SOUTH WEST TASMANIA aan. Op hun verzoek gaan we de documentaire inkorten tot een programma van 26min en 30sec. Het heeft bloed en zweet gekost maar het is een begin. Vanaf nu zal ik me gaandeweg meer op drama toeleggen. Volgende nieuwsbrief meer daarover.

Voor FEARS OF DESIRE ben ik in de afgelopen maanden hardnekkig op zoek geweest naar geld. De AUD$35,000 die er nodig was om een goeie film te draaien zonder te veel kopzorgen, hebben we niet bij elkaar gekregen. Ondanks het harde werk aan ons 'Investment Proposal' zullen we het met een stuk minder moeten doen tenzij er onverwacht na deze brief nog een helpende hand in onze richting wordt uitgestoken. Bijdragen van AUD$1,500 en meer worden deze week nog in dank aanvaard. Op vrijdag 11 oktober wordt er onherroepelijk afgesloten.

Wie investeert, krijgt een aandeel in de film en verdient meer dan waarschijnlijk na een jaar of twee zijn/haar geld terug uit de verkoop aan televisie. Daarvoor hebben we één van de allerbeste distributeurs ter wereld getekend: SND Films in Amsterdam, tevens verdeler van de oscar-winnende tekenfilm 'Een Griekse Tragedie' van wijlen Nicole Van Goethem.

Intussen verneem ik met groeiend genoegen hoe mijn vrienden Jean-Claude Van Rijckeghem en Chris Craps ernstig met lange films bezig zijn. Op 14 oktober gaat op het Gentse filmfestival hun film SCIENCE FICTION in premiere, geregisseerd door Dany Deprez.

Ik mis het Gentse gebeuren wel een beetje omdat ik er elk jaar een boel vrienden en een hele reeks goeie films kon zien. Gelukkig is Oz op het vlak van filmproductie ook niet kwaad. Een paar weken geleden zat mijn vriend en scenarist Andy Hartley in zijn stamkroeg BB's in Bondi toen Keanu Reeves zijn motor voor de deur stopte en naast hem aan de toog plaats nam.

OSCAR® IN OZZYWOOD!

Woensdag was Andrew Lesnie te gast in de Valhalla-cinema, hier vlakbij. Andrew won dit jaar een Oscar® voor zijn cinematografie in LORD OF THE RINGS. Hij bracht niet alleen zijn Oscar® mee, maar ook een heleboel beeldmateriaal uit zijn films, inclusief 'RINGS®' 1® en 2®! Zo zagen we exclusief® voor het eerst de lange trailer® van de tweede® film® in de reeks. En die ziet er opnieuw verbluffend uit.

Het werd een schitterende avond, bijgewoond door de usual suspects uit de Sydney filmscene. Elke week doen ze hier trouwens zo'n avond onder de noemer 'PopCorn Taxi' . Een paar maand geleden kwam Philip Noyce (Patriot Games, Clear And Present Danger etc.) hier nog praten over Rabbit Proof Fence. Morgen komt John Polson zijn eerste Hollywood-film SWIMFAN voorstellen met een vragenuurtje achteraf. En dat allemaal op 3min loopafstand van onze deur... (Use of the word 'Oscar®', courtesy of A.M.P.A.S.® ;-)

AMANDAS@MCGRATH.COM.AU

Bij Century21 City West is de receptioniste ontslagen omdat ze haar niet meer konden betalen. Op dit ogenblik heeft het hele kantoor het luttele aantal van 1 huis te koop. Dat was anders voordat Amanda er vertrok, einde augustus. Na amper één maand in het nieuwe kantoor van McGrath heeft ze maar liefst 5 huizen, of 'listings' op haar eigen naam staan. En dat past helemaal in het succesverhaal van John McGrath, de Golden Boy die 13 jaar geleden de zaak opstartte nadat hij het duurste huis ooit in Australia verkocht had voor AUD$11.25.

McGrath is amper 36 en in 2000 draaide hij al een omzet van meer dan AUD$850m. Als je Amanda's gezicht hier nog niet tussen ziet, dan moet je aan het eind van de week nog maar eens terugkomen. Als je wil weten hoeveel deze mooie mensen verdienen, hoef je maar op hun gezicht te klikken en kijken hoeveel huizen ze te koop hebben. De commissie schommelt tussen de 1,5 en de 2,75% en een huis moet doorgaans verkopen binnen de 2 maand.

FEEDBACK, GRAAG

Dat was hij alweer, nummer 7. Soms vraag ik me af of er wel iemand de brief leest voor hij in de 'deleted'-folder terecht komt. En dan krijg ik plots zo'n emailtje uit een heel onverwachte hoek. Tof! Uiteraard hoéf je niet te antwoorden, al vind ik het telkens weer prettig. Misschien moet je me eens laten weten wat je precies over Sydney wil weten, welke beelden je wil zien etc. Dat helpt me dan weer met inspiratie voor de volgende editie. Alvast bedankt!

Winter onder de evenaar

2002-07-07T22:03:00.000+10:00

Klamme tenen en verkleumde ochtendvingers. Het zal wel met mijn bloedsomloop te maken hebben want winter kan je dit amper noemen.

Het is druk in OZZYWOOD. Toch stromen de dollars nog niet binnen; volgens bevriende producenten kan dat nog wel even duren. Maar het leven is nog steeds zo mooi als Amanda. Vanwege die drukte: een relatief korte brief met veel prentjes. Op de achtergrond speelt THE SCENE 'BLAUW'.

WINTER ONDER DE EVENAAR

Hartje winter in Sydney: de ramen van de restaurants wijd open, de terrasjes staan buiten. We genieten nu al zo'n drie weken non-stop blue sky met middagtemperaturen rond de 17-20*C. Helaas hebben de huizen zelden centrale verwarming en een straalkacheltje brandt op volle toeren om de tenen en vingers soepel te houden want de dagen zijn kort en de nachten koud. Klik hier voor het weer in Sydney op dit ogenblik)

CRIME IN THE CITY - DE ANDERE KANT VAN DE MEDAILLE

Sydney is de mooiste stad ter wereld. Maar het blijft een metropool met de nadelen van de grootstad. Bij zonsondergang hangt de smog vaak zichtbaar boven de westelijke buitenwijken. Er bestaat een ernstig drugprobleem: enkele weken geleden zag ik op straat voor het eerst met eigen ogen een jonge vrouw wier beide armen volledig doorprikt waren. Dat weekend werd er op 100m van diezelfde plaats een man doodgeschoten en daags voordien waren er al twee doden gevallen bij een afrekening in het milieu. Vooral Libanezen en Viëtnamezen zwaaien hier de plak. En vorig weekend werd er bij klaarlichte dag in Amanda's auto ingebroken.

CINEMA DOWN UNDER

Vorige jaar sloot Dominique Deruddere het Sydney Film Festival af met EVERYBODY FAMOUS. Maar mijn mede-festivalgangers bleken zich daar afgelopen maand niets van te herinneren. In juni bracht ik twee weken door in het prachtige kader van het glorieuze Sydney State Theatre om er zo'n 35 nieuwe films te degusteren.

Scorsese's IL MIO VIAGGIO IN ITALIA - een 4-uur durende documentaire over de Italiaanse cinema tot Fellini - was één van de onbetwiste hoogtepunten. De docu's waren over het algemeen erg sterk, zoals het soms spookachtige BELLARIA over Weense oudjes die dagelijks de realiteit ontvluchten in vooroorlogse cinema vol edele ariërs en heimat-liedjes en GEORGIA GIRL, een hartverwarmende film over Georgina Beyer, het transseksuele parlementslid in Nieuw-Zeeland.

HAMILTON ISLAND

U begrijpt dat ik na twee weken stilzitten in het donker toe was aan serieuze rehabilitatie. We vlogen daarom voor enkele dagen naar Hamilton Island, een paradijselijk eiland op het Groot Barrièrerif waar ook George Harrison nog een optrekje had. Amanda organiseerde één en ander in het geheim, wellicht een stuiptrekking van haar vorige leven als reisagent. Ik herinner me volstrekt niets meer van wat we daar op dat eiland precies hebben uitgevoerd maar op het uittreksel van de kredietkaar verschenen allerlei exotische namen van restaurants en wijn-bars.

HARBOUR LIFE

Als je een snelle internet-verbinding hebt, kan je een foto-reportage bekijken van onze eerste draaidag voor HARBOUR LIFE, een documentaire reeks over mensen die leven en werken op Sydney's beroemde stuk water.

Meer foto’s, ditmaal een schitterend mini-portret van Sydney in 8 foto's, courtesy Robin Van Bambost. Robin was hier in de zomer, toen het weer zwaar en zwoel was.

En als je nog met een gewone 56Kb modem sukkelt, zijn er altijd mijn amateur-videoprentjes:

REAL ESTATE

Na meer dan 6 maand zoeken en na 3 droomhuizen om diverse redenen aan onze neus te zien voorbij gaan, lieten we verder niet ons hart maar ons verstand spreken. Het resultaat: we zijn nu de eigenaars van 2 soliede huurhuizen en een monsterlijke hypotheek. Intussen blijven we zelf huurders. Even ter situering:

X: Het Sydney Opera House, ten noordoosten van het centrum. De Harbour Bridge is de groene oversteek onder de 'K' van Kirribilli.

1: 424 Darling Street in Balmain, waar we na 9 maand onze koffers pakken.
2: 75 Carlisle Street in Leichhardt. Dringend huurders gezocht.
3: 18 Lincoln Street in Stanmore, nog tot januari verhuurd aan een KODAK-executive.
4: 3 Avona Avenue, ons nieuwe (huur)adres vanaf 19 juli, met schitterende skyline-gezichten. Wacht tot de volgende nieuwsbrief.

Gisteravond gingen on-officieel en onder de striktste geheimhouding de besprekingen van start tussen Amanda en haar collega Ray over het opzetten van een eigen makelaars-kantoor. Plaats van komplot: The Spotted Cod, ons favoriete visrestaurant op 45sec van onze deur. Ray heeft meer dan 35 jaar ervaring en hij is net als Amanda hogelijk ontevreden over de slome gang van zaken in hun huidige kantoor. De twee kunnen buitengewoon goed met elkaar opschieten en dreigen straks in een mum van tijd de 'Inner West' (ruwweg het Zuid-Westelijke quadrant op het kaartje hierboven) te veroveren. Ze overwegen om te opereren vanuit Leichhardt, - Sydney’s Little Italy - een erg prettige buurt met een gezonde groei in het vastgoed en weinig plaatselijke makelaars. Vervolg in Nieuwsbrief 7.

EN TENSLOTTO

Otto maakt het uitstekend, ondanks het feit dat hij intussen zijn mannelijkheid kwijt is. Daar merk je overigens niks van. Hij is nog steeds dezelfde opgewekte en ondeugende vlegel. Tijdens één van de recente uitjes naar Elkington Park (zie vorige brief), heeft hij een nieuwe geneugte ontdekt... Wanneer ik mijn rug durf te draaien, verdwijnt hij meteen naar het water aan de voet van de rotsen, voor een partijtje zwemmen. Alsof het in zijn genen zit: Airedale terriers werden vroeger getraind om otters te vangen.

De elementen

2002-04-07T22:01:00.000+10:00

Time flies when you're having fun! Eindelijk wat meer over OZZYWOOD, de frisse wind die er deze dagen door mijn CV waait.

Dzjees, drie maand sinds het laatste bericht. Inspiratie uitgeput? Niets te melden? Liever lui dan moe? Neen. Te druk met het Ware Leven. Daarom trouwens ook een simpeler editie.

DE ELEMENTEN

De branden waren nog maar net geblust of de watergoden daalden over Sydney neer. Volgens aloude traditie gebeurt dat telkens wanneer er Belgen op bezoek zijn. In november van 2000 regende het non-stop gedurende meer dan een week, tot groot ongenoegen van de aanwezige leden van de Segers-clan. En dit jaar gebeurde het opnieuw. Rudolf, vriend en filmmaker, kwam ons begin februari voor een tiental dagen opzoeken en gedurende die tijd leek het hier meer op Hong Kong tijdens het typhoon-seizoen dan op het spreekwoordelijk zonnige Sydney.

Twee achtereenvolgende dagen (5 februari en 6 februari) haalde de regen de voorpagina van de Sydney Morning Herald. Uiteraard kwam Rudolf hier niet naar toe om te zonnen of te zwemmen. De joint venture CosmoKino-Ozzywood is inmiddels een feit.

OZZYWOOD

Weer es een regenachtige dag op kantoor in Londen, ergens in het jaar 1999. Ik wist toen al dat ik ooit in Sydney zou aanmeren en er mijn eigen zaak opzetten. Over de naam hoefde ik niet lang na te denken. OZZYWOOD, naar analogie met HOLLYWOOD en BOLLYWOOD. Sommigen noemden trouwens de Fox studio's in Sydney toen al zo. Als symbolische daad registreerde ik meteen het web-domein www.ozzywood.com dat wonderwel nog vrij bleek te zijn. Officieel - voor de belastingen - ging Ozzywood pas van start op 1 oktober 2001. Het ultieme plan is altijd geweest om een oscarwinnende film te produceren. Ik weet nu al dat het een uitputtingsslag zal worden. Intussen tast ik de markt af naar projecten die tegelijk tof en realistisch zijn. Wie trouwens geregeld de website bezoekt, heeft misschien gemerkt dat er een logo-crisis aan de gang is. Vreest niet, het design-team van Studio Jack the Cutter is aan de slag gegaan en als ik niet te kieskeurig ben, moet er over een paar maand zeker beterschap in zitten ;-)

FILMNET

Al geruime tijd voor aankomst in dit deel van de wereld las ik wekelijks Filmnet, een uitstekende nieuwsbrief voor de locale film- en televisie-industrie. Via dat kanaal maakte ik kennis met een aantal mensen waarvan er enkele intussen goeie vrienden zijn geworden. Er is hier geen nood aan ideeen en mensen om ze uit te werken. De enige prioriteit is het selecteren van die ideeen op basis van hun haalbaarheid en de kwaliteit van het team er achter. Aan goeie wil is er hier in het geheel geen gebrek. Het lijkt soms of heel Sydney met film en TV bezig is. Ooit dacht ik dat het zwaartepunt van de audiovisuele industrie in Melbourne lag maar dat misverstand is inmiddels uit de wereld geholpen. Melbourne lijkt wel de intellectuele tegenhanger, het culturele kleinere broertje en Sydney is het economische zwaargewicht. Op het vlak van film en TV kan je het misschien vergelijken met de tegenstelling New York - L.A.

DE KREEFTENVISSER

Deze week monteer ik met regisseur James Middleton de documentaire The Crayfishermen (waarvan je de info al een poos op de website kon vinden onder de werktitel 'The Crayfishermen').

James draaide de film vorig jaar in het wilde zuidwesten van Tasmania. Het is het verhaal van Des, een gepensioneerde visser die zeven jaar na zijn laatste tocht op zee terugkeert naar de plaatsen waar hij meer dan veertig jaar kreeften ving.

Des wil voor zichzelf achterhalen of het allemaal de moeite waard was of dat hij zijn leven vergooid heeft in dit onaangetaste en onschatbaar mooie, vergeten deel van de wereld.

Eens we de film afgewerkt hebben, zoek ik als coproducent naar kopers, zowel hier in Australia als internationaal.

FEARS OF DESIRE

Een kortfilm over de prille en breekbare relatie van Alexander en Helena, geschreven door Robert Lorrigan. In vijftien minuten zie je hoe Alexander in een dronken bui een spelletje Willem Tell speelt met Helena en haar per ongeluk doodschiet. Via flashbacks ga je terug in de tijd en zie je het koppel bij eerdere ontmoetingen, tot helemaal bij het prille begin waar ze elkaar leren kennen. De film gaat voornamelijk over de angst om elkaar te verliezen. Rob, die het scenario baseerde op een kortverhaal 'De Gele Ballon', werd met een ander scenario voorgeselecteerd door de Australische Filmcommissie en momenteel werkt hij aan een langspeelscenario waarmee hij toegelaten werd tot het Capricorn Hill artiestenlandgoed. Samen met Rob werkte ik aan de ontwikkeling van dit scenario. Toen ik het voorstelde aan Rudolf Mestdagh, stapte die aan boord als co-producent voor Belgie en we hopen het in Vlaanderen te kunnen draaien.

HARBOUR LIFE

Andy Hartley is na Chris Craps wellicht de meest creatieve scenarist en ideeenbedenker die ik al ooit tegen het lijf liep. Het verschil is dat Chris op de Kapucijnevoer woont en Andy in Bondi. Dat laatste is dichter bij de deur. Uit de vloed van bedenksels, synopses en 'pitches' pikte ik tot nu toe 3 projecten die ik graag met Andy zou willen uitwerken. Eerst en vooral is er FIGHTING SPIRIT (werktitel), wat volgens mij onze oscarwinnaar wordt. Het verhaal van deze langspeelfilm vertel ik later nog wel eens maar het project is TE mooi om er nu al mijn vingers aan te verbranden. Eerst wat ervaring op doen en dan beginnen we er aan. Intussen is er nog BOXES, een idee voor een televisieserie over 4 bankovervallers die de kluizen van een bank leegroven en in elke aflevering er een openmaken. De inhoud vertelt telkens wat over de mala fide eigenaars en geeft aanleiding tot een spannende episode in flashback. Zie je't niet? Wacht tot het bij Channel 4 in premiere gaat. En tenslotte hebben we de documentaire over de haven van Sydney waaraan hij al enkele jaren sporadisch werkte met een bevriend journalist en Sydney-kenner. Afgelopen week kregen we eindelijk de principiele toestemming om te gaan draaien op de schepen van de Waterways Authority en de eerste draaidag voor de pilootaflevering is gepland voor het eind van deze maand.

VASTGOED EN DROLLEN

Amanda en Otto maken het goed, dank u. Otto is intussen ruim 6 maand en kan nu alle honden in het park de baas. Elke avond wandel ik met hem naar het piepkleine maar prachtige Elkington Park, hier vlakbij.

Otto speelt er met pakweg een dozijn andere honden terwijl ik de zonsondergang en de overvliegende 747's bewonder. In het park zijn overigens bij elke vuilnisbak ‘honderollen’ aangebracht. De honde-baasjes kunnen er plastic zakjes afscheuren voor het geval de lieverd zijn ‘business’ doet, dan wordt dat meteen keurig opgeraapt en in de vuilbak geslingerd. Hier zie je dan ook zelden hondedrollen op stoepen of in parken.

Amanda blijft verder bouwen aan haar reputatie van ‘De Vastgoed-Koningin van de Inner West’, nadat ze in maart een omzet haalde die zelfs haar baas in zijn 8-jarige carriere nooit verwezenlijkte. Helaas heeft dat ons nog geen centimeter dichter bij een eigen huis gebracht. Sinds januari hebben we een drietal droomhuizen aan onze neus zien voorbijgaan en de gemiddelde prijzen gaan hier maandelijks met zo’n 1.6% omhoog. Voor het soort huis waarnaar wij zoeken betekent het dat we ons budget sedert onze aankomst in Sydney met meer dan AUD$75,000 hebben moeten aandikken.

Deze blog is niet nagelezen op anglicismen of schuttingtaal. Bij voorbaat dus mijn excuses.

Nieuw(jaar)sbrief

2002-01-07T08:44:00.000+11:00

De eerste nieuwsbrief voor '02. Geen epistel vol voornemens, wel een persoonlijke brief over Kerstmis, nieuwjaar, bosbranden etc.

Op een ellendig natte wintermiddag in januari van vorig jaar schuilde ik bij Liberty's in Regent Street. Een oase van ouderwetse gezelligheid in koud Londen. Slenterend tussen de uitverkoop-overblijfselen van 2000 wist ik dat het nieuwe jaar belangrijk zou worden. Of tenminste 'eventful', vol gebeurtenissen. Mijn aanvraag voor een immigratie-visum lag immers ergens op een stapel tussen andermans hoop en desperatie bij de Australian High Commission en dat stukje papier zou een belangrijke rol gaan spelen. Tussen de papierwaren vond ik een mooie in leder gebonden agenda, uitgelezen om de feiten uit dit scharnierjaar in vast te leggen.

Mijn vermoeden omtrent 2001 bleek niet ver van de waarheid en de agenda is mooi van pas gekomen. Wie over een paar duizend jaar het document opgraaft, vindt een goeie weergave van het leven op beide halfronden, inclusief hoogtepunten uit het wereldgebeuren. Het zal wellicht nog een paar duizend jaar langer duren voor mijn twintigste-eeuwse handschrift ontcijferd is, wellicht door een 5-jarige computer wizkid in een buitenwijk van Moskou.

AUTO – RUG – OTTO

Na veel heen-en-weer-gedoe is ons Sydney-huis eindelijk verkocht en om de maanden van spanning en onzekerheid te verdrinken, gingen we met de gelukkige kopers een hele nacht op zwier. De verkoop gaf ons eindelijk ook weer wat financiële ademruimte na de aderlating van vakantie en verhuis, zodat ik nu rondtoer in een 7-jaar oude Saab 900 V6. Daarmee reden we 320km noordwaarts om de kerstdagen door te brengen in Forster bij Amanda’s zus Lisa en haar gezin.

Nadien, op 27 december, zou voor Amanda en mijzelf elk een droom in vervulling gaan. Na 5 jaar Australië-trips zou ik eindelijk Melbourne bezoeken en voor het eerst zouden we per auto New South Wales verlaten. Voor Amanda wachtte in Melbourne de liefde van haar leven: Otto, een 12 weken jonge airedale pup. We keken dus allebei heel erg uit naar die 4-daagse autovakantie. (Om je een idee te geven: de trip Sydney-Melbourne kan je vergelijken met de afstand Brussel-Marseille. De schaalverhouding van de 2 kaartjes hieronder is identiek)

Maar… een week voor Kerstmis sloeg het noodlot toe. Amanda’s rug begaf het en ze moest dagenlang thuisblijven, rusten en vooral geen lange autoritten maken. Na een radioscopie raadde de dokter zelfs aan om ander werk te overwegen. Melbourne was nu uitgesloten. Forster kon nog nét.

DOLFIJNEN

Kerst is altijd een verschrikking, ook in het Zuidelijke Halfrond. Ondanks blue sky en 35*C slaat toch weer die vage eindejaarsdepressie toe. Familie-herenigingen die je liever niet ziet gebeuren en daarbij horende emoties die met geweld onderdrukt worden etc. Gelukkig waren er dit jaar dolfijnen om het ergste leed te drukken. In Forster (spreek uit: Foster) hebben ze er duizenden binnen handbereik, allemaal vrolijk dartelend in het warme water van de Pacific. Bij de havenmond zie je altijd wel een school spelen in de stroming van het getijdewater.

Op tweede kerst-ochtend steken we van wal op de 'Tuncurry' om te zwemmen met de dolfijnen... Nog maar net in open zee verschijnen de eerste 3 bottlenose-exemplaren. Dit is de flipper-variëteit: groot en grijs. De dieren zwemmen pijlsnel vlak voor de boot uit, centimeters van de boeg net onder de zeespiegel. Het leukst is om dan over de boeg te gaan hangen en de flippers pal onder je te zien vooruitschieten. De boot houdt halt en de eerste zwemmers kunnen het water in terwijl de overige opvarenden allerlei geluiden improviseren om de dolfijnen bezig te houden.

Opnieuw op weg nu, zuidwaarts naar een plek waar doorgaans veel 'gewone' dolfijnen rondhangen: kleiner, donkerbruin en met een witte buik. Hier is het mijn beurt. Ik ga in het water met snorkel en duikerspak, zet mijn voet in de lus van het touw onder het wateroppervlak en word vooruit geduwd wanneer de boot in beweging komt. Een onbeschrijfelijk mooie onder-water-ervaring. 4 dolfijnen schieten naast me voorbij, maken rechtsomkeert en komen nieuwsgierig weer in mijn richting. Ze zigzaggen door elkaar en zwemmen vervolgens naast me met de boot mee. Allemaal opmerkelijk harmonieus en ongedwongen.

Na een uur of twee op zee keren we terug. In de verte zien we enorme zuilen van bruine en grijze rook opstijgen. De bosbranden zijn inmiddels flink uit de hand aan 't lopen. En dan gebeurt het... op enkele honderden meters schuin voor de boot is de zee plots woelig en donker. Hier en daar zien we mini-golfjes met daarboven vogels die naar beneden duikelen en even later weer opvliegen. Dit is 'voeder-activiteit'. Het wijst op de aanwezigheid van vis. Veel vis. We sturen de boot in de richting van de drukte en voor we het beseffen zijn we omsingeld door vijftig, zestig, nee: honderd dolfijnen! Ze zijn overal en houden gelijke tred met onze schuit, vechtend om een plaatsje voor de boeg. De ultieme sensatie: als een harpoen door het water snijden, voortgestuwd door de drukgolf van de boeg. Van de pret maken ze sprongen van soms een halve meter boven water. Iedereen op de boot wordt gek en we schreeuwen onze kelen schor. De school escorteert ons over zowat een kilometer en onze tocht is een succes. Helaas geen foto’s want door de opwinding vergat iederen aan boord zijn camera's.

BUSHFIRES

Na een halve dag rijden, arriveren we thuis met zand en zeezout nog in de haren. Sydney is in een dikke grijsbruine rook gewikkeld. Op de vensterbank van de badkamer vinden we as, via de kieren naar binnen gewaaid. Alles stinkt naar de rook en om erger te vermijden moeten we ramen en deuren dichthouden.

De volgende dagen groeit de dreiging en hoewel de rook nu de andere kant wordt uitgeblazen, nemen de branden in aantal toe en komen ze ook steeds dichterbij. Hoe verschrikkelijk het allemaal ook is, voor de tv- en dagbladpers leveren de branden schitterend beeldmateriaal. Voor de recentste stand van zaken of als je wat meer wil vernemen dan het nieuws wat in Europa doorsijpelt, kan je terecht op de volgende pagina's: Sydney Morning Herald, Daily Telegraph, ABC News, Channel 9 News, en Channel 7 News. Misschien zet ik straks mijn eigen beeldverslagje van de rookontwikkeling in de buurt nog wel online. En nu er van de Blue Mountains niet veel meer overschiet, is het misschien tijd om de reportage van de helicopteruitstap die Amanda en ik enkele jaren geleden maakten, weer boven te halen. Dan kan je zien hoe dit prachtige park er vóór de Kerst uitzag.

Wanneer ik dit schrijf, is de crisis in zijn 15de dag en meer dan een half miljoen hectaren werden verwoest. Dat stemt ruwweg overeen met een derde van de oppervlakte van Vlaanderen. Het is nu officieel de ergste bosbrand-crisis uit de (opgetekende) geschiedenis van Australië. Men vergelijkt steeds met de branden van 1994, die nog vers in het geheugen zitten. De totale brandschade wordt nu geraamd op AUD$80m, of zoveel als de branden van 1994 en 1997 samen. Morgen wordt er weer 36 a 37*C verwacht en de brand in de Blue Mountains is genaderd tot op 1km van de dorpen. Houd die nieuws-sites hierboven in de gaten...…

EN OTTO?

Als een echte ozzie kwam Otto met Qantas naar Sydney. Gemengde gevoelens, toen we het hoopje ellende van de luchthaven gingen halen maar als het ouderlijk instinct in ons nog niet wakker was, dan draait het nu op volle toeren. We zijn er ons van bewust dat dit een zoethoudertje is in afwachting van het echte ouderschap.

Voor arme Otto was de aankomst in Sydney misschien geen cultuurschok maar dan toch minstens een klimaatschok. Terwijl wij hier kampten met temperaturen van 35 á 40*C, winterde het bij zijn vertrek in Melbourne. De temperatuur daalde er beneden het vriespunt en er viel vorige week nog sneeuw.

Iedereen die ooit een pup heeft gehad, kent de verhalen dus ik zal verder niet uitweiden over de slapeloze nachten, de ‘ongelukjes’ in huis en de avontuurlijke ontmoetingen met andere honden. Otto heeft inmiddels al zijn eigen website waar je foto’s en een kort filmpje kan bekijken.

INTO 2002

Mijn allereerste Nieuwjaar in Sydney was zo mogelijk nog unieker dan verwacht. Toegegeven, de Kerst zou een beetje van de sfeer missen ware het niet dat onze Indische overburen het helemaal goedmaakten met de vijfduizend kilowatt kerstversiering aan de voorgevel, inclusief Rudolf het Lichtgevende Rendier.

Maar het Sydney-vuurwerk was dan weer van een niet te evenaren klasse. De pyro-kunstenaars hadden beloofd niet onder te doen voor het Olympische slotfeest en de heren hielden woord. Twee voorstellingen dit jaar: één om 21u. om het ouwe jaar uit te luiden en een kanjer om middernacht die bijna 20 minuten lang klaterde en spetterde alsof de brug, de haven en de hele stad in lichterlaaie stonden. De ironie is u uiteraard niet ontgaan. Terwijl hier een miljoen toeschouwers stonden te joelen bij de 70 000 vuurpijlen die de lucht in gingen, heerste er in de rest van de staat een totaal vuurverbod en 15 000 brandweerlui vochten om levens en eigendommen te beschermen. Toch leek de hele stad één groot tuinfeest. Op de hoek van elke straat, bij de havens en in de parken, overal werd er gefeest. Een heerlijke sfeer om afscheid te nemen van een zoveelste annus horribilis.

EN TENSLOTTE

Amanda's rug stelt het intussen veel beter, dank u, al moet ze het nog steeds rustig aan doen. De gulden raad van de dokter heeft ze alvast vierkant in de wind geslagen en de strooptocht naar verkoopbaar vastgoed heeft ze inmiddels met nog meer vuur hervat!Ik zou het voorts ook hebben over OZZYWOOD Films maar uit respect voor uw tijd en geduld verwijs ik dat naar de volgende nieuwsbrief.

Sydney, eindelijk

2001-12-07T23:57:00.000+11:00

Jarenlang droomde ik - letterlijk - van Sydney als mijn nieuwe woonst. Eindelijk is het mijn thuis. Hoe anders is het leven in dat andere halfrond?

Sydney. Haaa!! Eindelijk aangekomen. Hierna volgt een vrolijke terugblik op de afgelopen 2 maanden. De onderstreepte woorden zijn hyperlinks: als het kriebelt moet je klikken! Om terug te keren naar de brief, klik je ‘Back’ or ‘Terug’ op je browser-balk.

PAPIER HIER

Heerlijk hoe rimpelloos de administratie werkt buiten België. Je zou gaan denken dat het zo hoort.

En niet zo: ambassadeverhaal

De Medicare-kaart voor gratis basis-gezondheidszorg krijg je meteen aan het loket. Taksnummer en registratie van een zaak: binnen de 20 minuten beklonken. Amanda rijdt intussen rond in een Paus-mobiel (sommigen noemen de Merc A-140 ook een YUP-mobiel of een kinderbuggy) waarvoor ze de inschrijving + wegentaks regelde aan hetzelfde loket waar ze ook haar rijbewijs hernieuwde. Alles verloopt helder en snel. Bij elk overheidsformulier vind je de vraag hoe lang je er over deed om alles in te vullen. Leve de Angelsaksische efficiëntie! Zelfs de belastingdienst kreeg hier onlangs hoge punten van de ombudsman omdat ze zo helder en efficiënt werkt. Alleen een mobiele telefoon krijg je niet zomaar: daarvoor heb je een rijbewijs nodig. Rare jongens, die Australiers...

NOW MAKE A LEGAL U-TURN!

Lichtjes zorgwekkend was dat ik helemaal van nul moest beginnen. De theorie bleek een makkie ondanks alle verschillen met de Belgische wegcode van 18 jaar geleden, zoals links rijden, rechts sturen, rijbewijs met punten, roundabouts, Clearways, T3-lanes, wat te doen bij botsing met een buideldier (no kidding!). Zelf eens proberen? Ga je gang: test jezelf!. Niet lachen tijdens het examen…

De praktijk zou anders verlopen, vreesde ik. En inderdaad: "Ya way knew so roy in those flee can die!" … Waarover heeft die examinator het?!? "Na tern royt Eddy nixt loyts." OK, rechstaf aan de lichten. Plots dringt het tot me door dat hij de hele tijd zit grappen te maken. Na 12 minuten zweten, staan we weer op de parking van het examencentrum. Moet ik misschien een taxi bellen om me weer naar huis te rijden? Hoeft niet: geslaagd. In 1983 moest ik naar het Stadhuis van Hasselt om mijn rijbewijs af te halen. Hier krijg je meteen een geplastificeerde credit card mee naar huis. Hoe ze er bij mij telkens weer in slagen om andermans foto te gebruiken, kan ik maar niet begrijpen. Klik zelf: 1983 (voor) en: 2001 (na).

ONS DORP

Toen we Londen verlieten, was dat om te gaan wonen in ons eigen huisje in Balmain. Intussen doen de huurders een bod, of beter: ‘an offer we couldn’t refuse’… Hebben ze olie gevonden in de achtertuin? Op een reuze-diamant gestoten? Of gaat onze jonge Britse architect-huurder er misschien een verdieping bovenop zetten? In elk geval: daar gaan mijn gratis Vistaprint-visitekaartjes voor 127 Beattie Street. Op zoek naar een huurhuis, nu. Dat vinden we pal op de hoofdstraat met de lieflijke naam ‘Darling Street’. Alles is hier Darling in Sydney: Darlinghurst, Darling Harbour etc. Dit huis ligt mooi centraal, dus vol leven en soms ook lawaai, maar lekker dicht bij alle cafés en restaurantjes.

AMANDA DE VERSCHRIKKELIJKE!

We waren nog maar amper geland of Amanda had al een job. Zonder overdrijven. Ze is makelaar bij een locale vestiging van de Amerikaanse vastgoed-groep Century21 en rijdt in haar Pausmobieltje rond op jacht naar haar prooi. Haar commissie is haar loon. Valt haar commissie beneden het minimumloon, dan betaalt het kantoor maar ze moet het later weer terugbetalen. Van een competitieve geest gesproken! Haar opdracht voor ‘na de uren’: uitkijken naar een nieuwe thuis voor ons beidjes. Graag een 5-slaapkamervilla met zwembad en zicht op de stad en de haven.

KAREL DE NOG VERSCHRIKKELIJKERE!

We zijn hier nu al meer dan twee maand en ik heb nog steeds geen job. Opzet? Jawel. Mijn droom van jaren is eindelijk werkelijkheid: OZZYWOOD, mijn eigen zaak. OZZYWOOD houdt zich inmiddels bezig met het ontwikkelen van een filmscript, een TV-show en de productie van een kortfilm. In de vrije momenten vertegenwoordig ik ook James Middleton, een documentaire-filmer en Rudolf Mestdagh, een jonge getalenteerde filmmaker of sterker: de enige Belgische regisseur/producent die wat te vertellen heeft (hij ontvangt deze brief ook). Gaandeweg zal ik me meer en meer op productie gaan toeleggen, ondanks herhaalde waarschuwingen van mijn beste vrienden in de filmindustrie. Het ‘networken’ verloopt beter dan gehoopt en we hebben zelfs al enkele vrienden gemaakt tussen de Bekende Ozzies.

LENTE: BINNENBLIJVEN!!

Misschien hoorde je begin deze week via het nieuws (NL) van het dodelijke noodweer in Sydney. Lente hier in het Zuiden is niet gewoon: het is een kwestie van leven of dood. Het regent bij bakken en minuten later brandt een zompige zenith-zon er dwars doorheen. En wat wil de natuur nog meer! De flora woekert in neon-groen en explodeert vervolgens in de rest van het spectrum: de rooie wattle-boom en de alom bloeiende volpaarse jacaranda’s. Geen plek blijft gespaard: de straten, achtertuintjes, steegjes, de waterkant, waar er ook maar een hapje adem of een plekje vrije grond is. En uiteraard volgt de fauna dat festijn: spinnen, slakken, vlinders, hagedissen, kevers, vliegen, etc. Vogels kwetteren je de hele dag steendoof en dan bedoel ik niet een mus of een merel, nee: hele zwermen fleurige regenboog-parkieten, mynahs, exotische eksters met hun Dolby Surround special effects en ga zo maar door. You're never alone!

Op 'n middag zag Amanda een gevecht tussen twee vogels volle vlucht. Waar dat precies om ging, bleek toen er een klein ratje uit de lucht viel, vlak voor haar voeten... Het is inderdaad ook het seizoen voor de minder geliefde creaturen van deze wereld: muggen, muizen, ratten, kakkerlakken, etc. Voorlopig hebben we ze nog weten buiten te houden omdat ons huis te koel is voor die beesten. Afwachten wat de zomer ons brengt…

Migratie

2001-11-13T23:55:00.000+11:00

Geland. De maan staat op zijn kop. Het water in de gootsteen draait de verkeerde kant weg en de Kerstman draagt een korte broek. Maar hoe raakte ik hier?

Het is zover. Deze email reisde in luttele seconden ruim 20.000km vooraleer op uw scherm te verschijnen (mede-zuidelijkhalfronders even je kop houden). In de tijd dat deze stad gesticht werd door kapitein Cook en kornuiten, deed een bericht er ruim een half jaar over om die afstand af te leggen en een goed deel van de bemanning op die eerste schepen haalde de bestemming niet levend. Leve Qantas Airlines, de enige luchtvaartmaatschappij zonder fatale crashes (dixit Dustin Hoffmann in RAIN MAN).

De Provence was wonderlijk, al werd het zwemwater met zijn 18 graden een beetje koeltjes ...

Waar was u op 11 september 2001? Wel, wij reden van Apt naar Hasselt en bleven zowat de hele weg aan de BBC World Service (AM 648) gekluisterd. Vervolgens een hele week CNN kijken, want het Belgische weer was niet van aard om ons naar buiten te lokken.

18 September: London Heathrow. Exact een week na de WTC aanslagen. Chaos, dat raadde u al. Een paar uur lang in British Airways-dekens gewikkeld wachten in een soort legertent met gratis thee en broodjes. Yes!

Hong Kong. Wow. Mijn eerste voet op Chinese bodem en het was een waar genoegen. Lunch in Lan Kwai Fong, een soort Chinees Soho, en daarna koffie met zicht op de adembenemend mooie Victoria Harbour. De koffielounge bleek achteraf het Intercontinental Hotel, toen we datzelfde havengezicht een half uur later op CNN zagen geadverteerd.

Korte overstap via mijn favoriete luchthaven: Singapore's Changi. Als je ooit urenlang op een luchthaven komt vast te zitten, zorg dat het op Changi is. Alleen in Disneyland werken ze harder om bezoekers te plezieren.

Op naar West-Australie. Hmmm. Wat een geluk dat we niet 100 jaar vroeger naar Sydney zijn verhuisd, want zo moet het daar toen hebben uitgezien. Waarmee ik niet wil zeggen dat ze in het Westen een beetje achter zijn, het is gewoon ons ding niet. En laat je vooral niet verleiden tot een toeristisch uitstapje naar het zeer verlokkelijk klinkende 'Peaceful Bay'... een desolaat en deprimerend caravan-park aan de Westkust op zo'n 50km van de beschaving. Wij toefden er 3,5 minuten. Hier helpt geen eeuwige zon.

Laatste avond voor de finale etappe naar Sydney: Fremantle. Een stadje even buiten het niet zo hippe Perth. Op aanraden van gastvrouw Jackie flaneren we langs de 'cappucino-strip', waar ze de volgende restaurants kon aanbevelen: Sandrino's, Madonna's, Bella Italia en San Remo. Of er in Fremantle alleen maar Italiaans gegeten wordt? "Nee hoor," zegt ze: "je vindt hier allerlei visrestaurants!" Wel, Jackie, geloof ons: er zijn alleen maar Italiaanse restaurants in Fremantle. Gelukkig wordt dankzij die taaie concurrentie je appetijt meer dan rijkelijk beloond. Een pasta- en viskeuken van uitzonderlijk hoog niveau...

28 September: Sydney.

Eindelijk.

Apt, Provence

2001-09-05T21:52:00.000+10:00

Prelude. De Provence als voorspel op een Nieuw Leven. Twee maanden vakantie en toch hoef ik straks niet opnieuw naar school!

Het is er van gekomen. Ik weet niet of het ligt aan de zuiderse zon of de heerlijke provencaalse schotels ten huize Kristien Segers in Apt, maar ik begin langzaamaan een buideltje te krijgen. Hoog tijd om mijn soortgenoten te vervoegen op het Zuidelijke Halfrond.

Op 18 september gaan Amanda en ik aan boord van een BA/Qantas-toestel dat de kangoeroe-route vliegt via Hong Kong en Western Australia. We komen tenslotte op 30 september aan op Sydney Kingsford-Smith Airport. Mijn contract als Hoofd van The Australian Broadcasting Corporation is nog niet helemaal rond (joking, really...) maar gelukkig hebben we wel al een dak boven ons hoofd en naar verluidt bestaan er gruwelijker dingen dan werkloos op je terras zitten in de Australische lente.

Als je zou willen weten hoe dit avontuur verder verloopt, stuur even een emailtje. Zo weet ik meteen of 1) je adres nog geldt 2) je nog weet who-the-f*** ik ben.

Karel.

(foto: Kristien Segers in water van 13C)